As Crónicas Prusianas

fins

2007-07-19T15:16:00.000+02:00

Comeza a tempada de fins. Hoxe tiven a miña derradeira..., chamémoslle reunión de traballo cos meus subordinados. Vou seguir neste choio aínda un par de meses, pero a partir de agora o traballo será individual e máis espaciado, para ir fechando as poucas frontes que quedan abertas.

Os subordinados deste ano, coma sempre, xeniais. Unha chegou tarde porque quixera facer un bolo de mazá, receita familiar de área plattdeutsch, para a ocasión. O bolo aínda viña quente. Felicitámonos todos por ternos coñecido en circunstancias tan excepcionais (para min moito máis excepcionais ca para eles, non imaxinan canto) e acabei cunha sensación de grande satisfacción.

Agora non sei exactamente o que sentir. Penso que teño medo.

funny tamén es ti, muller...

2007-05-24T13:00:00.000+02:00

Non me pregunten como dei con isto. Pero fedellando no Flickr dei cunha serie de fotos feitas por unhas "oh-my-God-girls" americanas. Estiveron uns días por Galiza, aprendendo uns puntos de muiñeira, bebendo queimada e dando unha volta por Santo André de Teixido, Betanzos, A Coruña (onde chegaron mesmo a engatar con Castelao), Vilagarcía e Santiago, esas cousas que fan os turistas. E cando chegaron á Porta Faxeira, repararon nun detalle. Atención á foto e, sobre todo, ao comentario.

:-D

a propósito de Alhaurín

2007-05-14T14:44:00.000+02:00

Hai uns meses estaba eu todo tranquilo no meu despacho dándolle ao teclado. De repente, a miña compañeira de despacho, que é española e debía de estar lendo nese momento algún xornal dixital, espetoume:

-¿Y a ti qué te parece lo de De Juana Chaos?

A miña relación con ela é do máis correcta, superficial e cordial. Non temos practicamente contacto fóra do traballo, pero levámonos ben.

-Pues la verdad es que intento mantenerme todo lo que puedo al margen de esas noticias. No creo que le aporte nada a mi vida, la verdad, así que procuro enterarme lo menos que puedo.

O feito é que lle respondín así porque non quería pegarlle un corte en condicións, tipo "me importa un bledo y te agradecería que me mantengas al margen de la actualidad mediática que te impone Madrid". Calquera das dúas opcións teñen un tanto de esaxeración, supoño, pero iso non é o que vén ao caso. Das dúas preferín a máis contida, correcta, esas cousas. Penso que non funcionou. O silencio do escritorio só se rompeu 20 minutos máis tarde, cando me preguntou:

-¿Quieres más té?

Unha das vantaxes máis de agradecer que ten vivir en Alemaña é non estar baixo o teito de España, dispensando as súas caras. E iso onde se nota a cotío é nos medios de comunicación e na cultura popular que transmiten. Incluso aquí é imposíbel non enteirarse do proceso reprodutivo da familia real, que sae até na tele do metro, pero todo ese barullo que intúo a distancia nos telexornais españois queda aquí reducido a uns poucos e levísimos ecos. Pola mesma, aquí tamén me podo evadir de saber quen está no top das españoladas musicais máis cutres e, asemade, de pensar que Joaquín Sabina é Deus, e Andrés Calamaro e Jorge Drexler os seus apóstolos. Todo iso, aquí, non existe. Xenial, non?

Así que hai uns cantos meses, ou xa case haberá un ano, cando comezaron a arreciar as treboadas de bandeiras españolas nas rúas de Madrid, decidín aproveitar estas vantaxes de xeito máis decidido e ignorar consciente e meticulosamente todas as seccións de "España" dos medios que leo. Dedícome a ler o que me conten de Galiza, e para o demais, uso outras axendas mediáticas, non menos dirixidas, pero moito máis inocuas para o meu fígado.

Evidentemente, é complicado manterse á marxe do que acontece con España, ese gran concepto. Sexa polas hordas de españois que invaden Berlín, sexa por informacións que se acaban coando nas seccións de Galiza, sexa por queridísimos amigos con boa intención que me mandan os últimos chistes publicitarios que arrasan en España (ou sexa, en Santiago, Sarria, Vigo, Lalín, A Coruña, etc.), a un sempre lle acaban chegando cousas. E despois están as reprensións de quen sabe que estou facendo isto: "iso é unha forma de ignorancia coma outra calquera", dinme uns, "o que pasa en España aféctalle de maneira directa ao que pasa en Galiza", dinme outros, "¿quieres más té?", dinme outros.

Eles o que non saben é o tranquilo e feliz que son por ese lado, sen saber canto pesa a última filla de Letizia Ortiz, cantos cidadáns piden a liberación de Isabel Pantoja ou cantos católicos están en contra dos matrimonios entre Pepe e Paco. E si, seguro que todos os que me reprenden teñen (a súa) razón. Pero eu, da mesma maneira que agora non son capaz de deixar de votar pero aspiro, cando sexa vello e sabio, a ser anarquista, polo de agora non son capaz de deixar de ler os xornais, pero aspiro a non perder o tempo con eles e ler cousas máis edificantes.

E por algo hai que ir empezando.

o meu heroe

2007-05-10T15:34:00.000+02:00

Co que me gusta a min a meteoroloxía. Se cadra aí é coñecido, e hai cousas que non entendo (que é iso do alcalde de... Laurín?), pero en xeral esperréchome. Supoño que a Antón Reixa, que tamén ten unha pública e coñecida obsesión con isto de falar do tempo, tamén lle gustará esta leveza na información meteorolóxica.

Skizo e a leitada

2007-05-09T17:06:00.000+02:00

m)alicia envíame unha ligazón a un vídeo do YouTube francamente mítico. E fedellando por alí aparece estoutra xoia do porno gai amateur galego. Cando se decidirá Bel Ami a deixar Eslovaquia e rodar por lares máis occidentais?

Non perdan o gran momento de clímax: na cara, na cara, na cara...

cansei de ser sexy

2007-04-13T22:28:00.000+02:00

Xoves pasado, concerto de Cansei de ser sexy no Maria am Ostbahnhof. Estas rapazas/rapaz son moito. Ao pouco de comezaren, éxtase colectiva co temazo Alala.

(...)
A la la, a la la
I'm so worried
I bought that posh clothing
But it still looks ugly
A la la, a la la
Am I stupid?
I'm doing the talking
But I don't get nothing
A la la, a la la
Alguém me avisa
Quando é bom parar
De fazer a íntima
A la la, a la la
You're so cool
Can I be your friend?
I'll drive it till the end

En definitiva, un concertazo. O que non entendo é por que non cantaron o mellor dos seus singles: Superafim. Tampouco sei por que non hai unha versión decente no Youtube, aínda que esta é impagábel:

Ontem quando eu acordei, ai, eu tava tão cansada
Eu me olhei no espelho e me lembrei de quando você falou que não me suportava...
Mas na verdade eu também nunca te aguentei
Por muito tempo então nem sei porque me preocupei
Vê se me esquece, eu cansei,
vê se me esquece, eu cansei.

Mas, agora que eu cresci eu sou sereia e não te quero mais aqui
Me tornei uma mulher ousada e de você não quero mais nada
Agora vê se se toca que eu me toco também
Eu sou sereia e não preciso de ninguém
Vê se me esquece, eu cansei,
vê se me esquece, eu cansei.

VINIL, BAGUETE,
PELICA, ME ESQUECE,
CHIC, AGRESTE,
SuperafimSuperafimSuperafim de mim

SAPATÊNIS, BOLSINHA,
LUVINHA, VOCÊ,
LESBIAN, SAPACAXA,
SuperafimSuperafimSuperafim de mim

Sapatênis de vinil
Bolsinha baguete
Luvinha de pelica
Você não me esquece
Lesbian Chic
Sapacaxa do agreste
SuperafimSuperafimSuperafim de mim

Sapatênis de vinil
Bolsinha baguete
Luvinha de pelica
Você não me esquece
Lesbian Chic
Sapacaxa do agreste
SuperafimSuperafimSuperafim de mim

máis decorados

2007-04-13T21:46:00.000+02:00

Chego a Berlín tarde e moi cansado. Como aterrei en Schönefeld, a perspectiva dunha hora de metro para chegar á casa aínda me cansa máis. Levo un aspecto algo esfarrapado, estou moreno do sol, barbudo e algo pastoso, porque levo todo o día tirado por Atenas e porque antes diso pasei a noite tirado no chan enmoquetado dun barco, soportando a retransmisión por megafonía da misa ortodoxa de Venres Santo que se celebraba na capela de a bordo.

Cando sae a miña mochila cólloa baixo a mirada atenta da ringleira de policías alemáns que hai na porta de saída. Ao chegar onda eles baixo a mirada instintivamente e un deles córtame o paso.

-Sprechen Sie Deutsch?
-Ja.
-Ten a cidadanía alemá? (encántame a fórmula retórica de preguntarmo: deixa claro que non encaixo no seu etnotipo).
-Nein, ich bin Spanier.
-Pero vostede vén de Atenas, non?

Está claro que as viaxes entre dous países que non coinciden co do teu carné están mal vistas neste puto continente. Xa unha vez me pasara algo así: indo de Berlín a París o tipo de facturación deulle mil voltas ao meu carné e á miña vida até que ao final mandoume levar a miña mochila (a que ía facturar!) a pasar por unha máquina de raios X que manexaba un policía nunha sala próxima. Só despois puiden facturala. Que carallo pasa? Seica non podo voar de Suecia a Malta sen que me ameacen cun tacto rectal?

-Veño, si.
-Podo ver o seu DI español?

Hoxe é o día estrela do meu carné... E aínda ben que o encontrei; a ver como lle ía explicar a este tipo que ademais de ser español e non vir de Madrid, a miña identificación consiste nun cartón rosa e nun par de fotocopias plastificadas...

-Ja, natürlich.
-Vive aquí?
-Vivo, si. Desde hai catro anos.
-En Berlín?
-Si.
-Fala moi ben para levar catro anos...
-Grazas.

Está claro que a fonética é o meu forte. Como me pida que lle decline un par de adxectivos vaille cadrar todo moito máis.

Ao meu arredor, os outros pasaxeiros pasan libremente pola zona de "UE citizens". O policía mira o meu carné do dereito e do revés, mira para a foto e despois para min, que non podo conter o sorriso nervioso. Temo que me diga algo da foto, porque estou o dobre de moreno, teño barba de varios días e levo postos os lentes. E a verdade, noutras circunstancias sería diferente, pero hoxe non me apetece nada o da luva de látex, reláxese e todo irá máis rápido, etc.

Parece que estou de sorte: despois dun bo anaco de inspeccionar o meu carné, pásalle unha especie de escáner á zona de lectura óptica, devólvemo e dime a frase máxica do día.

-Kommen Sie gut nach Hause.

Que non o traduzo, aínda que non se entenda (é algo así como "chegue ben á casa") porque é unha desas fórmulas rituais de cortesía que manteñen os alemáns para acabar os diálogos máis impersoais, como "schönen Tag, noch", e cousas desas.

Se vai ser así, case prefiro que nos esixan levar o pasaporte e que nos poñan carimbos. É máis estético e ten ese valor testemuñal das dificultades de pasar unha fronteira. Aínda que sexa intra-Schengen.

Schengen e outros bonitos decorados

2007-04-13T21:14:00.000+02:00

Chegamos moi cedo ao Pireo tras pasar toda a noite nun barco que saíu de Hania, Creta. Teño toda a mañá libre en Atenas, o avión sáeme pola tarde para Berlín. Busco un sitio onde deixar a mochila, que acaba sendo unha axencia de viaxes con servizo de consigna moi perto de Sintagma, a praza da Constitución. Como é Sábado Santo, advírtenme que só teñen aberto até as 18:00h. Todo ben. Tal como me piden, déixolles o meu billete de identidade para me comprobaren os datos persoais e líbrome dos 10 quilos que pesa todo o que levo ás costas.

Pasamos o día dando voltas pola cidade, onde se vive unha primavera que para min xa é verán. Despois de xantarmos botamos unha soneca nos xardíns do Museo Arqueolóxico Nacional e sobre as 17:00 imos pola axencia para recoller a miña equipaxe. Despídome dos compañeiros de viaxe, que teñen o avión para Stuttgart ao outro día.

Chego ao aeroporto unha hora despois. Póñome na fila para facturar, e cando falta pouco para que me toque, collo o papel co meu localizador de voo e abro a carteira para coller o DI. Non está.

Póñome nervioso. Tento pensar. Busco na faltriqueira que levei baixo a roupa toda a viaxe coas cousas máis importantes e alí tampouco está: só encontro a VISA e unhas fotocopias plastificadas do DI e do pasaporte, que fixera para ir ao Brasil e xa quedaron aí metidas.

Saco as fotocopias e mais o carné de conducir, que á fin e ao cabo tamén é un documento oficial: xa me toca. Explícolle a miña vida á señora. Non teño tempo de ir e volver ao centro para recuperar o documento, e ademais a axencia xa está pechada. Pero aquí está o de conducir, etc. Non, non fixen denuncia na policía, acabo de decatarme de que non o teño. Como? Non, non vou voar a Madrid, vou para Berlín. Si, espero.

Un par de mostradores máis alá, vexo como a coordinadora nin sequera o pensa. Nega coa cabeza enerxicamente e mándame a tipa de volta. Síntoo moito, pero non pode voar. Podémoslle mudar a data do voo para outro día, se quere.

Suplícolle en alto á coordinadora, que me responde desde lonxe case sen mirarme. Señor, díxenlle que non! Non vai voar connosco. Quero os seus documentos reais, entón pode voar.

Vólvome centrar na tipa do meu mostrador, que parece máis razoábel. Síntoo, pero o carné de conducir non serve, non (non me estraña, como nos poden facer pensar que un cartón rosa cunha foto grampada pode ter algún valor identificativo...!). Ademais, se voase ao seu país sería diferente, pero vai voar a un país estranxeiro.

Aí quedo flipado.

-Pero eu levo catro anos e medio vivindo en Berlín!
-Ten algún documento que o probe?
-Non -penso que no meu pasaporte teño metido o permiso de residencia até 2007, pero non trouxen o pasaporte: á fin e ao cabo era unha viaxe pola Unión Europea!
-Pois non pode voar.

Saio da fila para reflexionar. Non me queda máis remedio que volver a Atenas e poñer unha denuncia se quero voar mañá. Do contrario tería que esperar até o martes, porque non creo que a axencia de viaxes onde deixei o DI abra o luns de Pascua.

Boto a man ao peto esquerdo do pantalón para coller o móbil e comunicarme cos colegas que aínda andan polo centro. Encóntroo. Non deixei o DI na axencia, tíveno no peto todo este tempo, ao ladiño do teléfono.

Cinco minutos despois de saír do mostrador, vólveme tocar. Afortunadamente tócame con outro fulano e a coordinadora non me ve. Danme o cartón de embarque.

Respiro.

Creta

2007-04-05T20:07:00.000+02:00

Baixamos de Xiloskalo, na boca das fouces de Samaria, cara a Hania. Ao pasar Lakki chegamos a un val completamente cuberto de laranxeiras en flor. Abrimos as xanelas e o arrecendo é imposíbel.

Todo ben. Estou no paraíso.

Mar Exeo

2007-03-29T19:44:00.000+02:00

No caos do Pireo, un axente de viaxes métenos gato por lebre e prométenos unha viaxe brevísima ao noso primeiro destino insular. Despois de case desesperar, o barco déixanos en Paros perto da medianoite. Todo na noite, absolutamente todo, arrecende a unha mestura de piñeiro e flor da laranxeira.

Na seguinte illa, Naxos, o dono duns apartamentos ofrécenos aloxamento á saída do barco. Imos no seu coche e explícanos que aqueles que fan ruído do peirao "son tres idiotas que se opoñen á ampliación do porto, coa falta que nos fai...". Calamos, pagámoslle ao que consideramos o marulo máis grande da illa, e para compensar unímonos á manifa coas vellas de negro, os estudantes do instituto e os outros milleiros de idiotas.

Ao outro día, liscamos a Santorini.

komboloi

2007-03-29T19:33:00.000+02:00

Atenas, ao contrario do que absolutamente todo o mundo comentaba, acaba sendo un lugar acolledor. Paréceme unha típica cidade do Mediterráneo, pero sen as partes nobres que teñen outras. É certo que aquí o tráfico acaba por invadilo todo, pero o contraste con Prusia fai que isto non me moleste tanto.

Aprendemos unhas poucas palabras en grego, e como a fonética é tan fácil para nós, quedámonos rápido con camareiros e dependentes. Un efgharistó por aquí, un paracaló por alá e xa nos están convidando a augardente branca. Para mellorar aínda máis a integración, cumpro unha das miñas ilusións: merco un comboloi.

Ατενας

2007-03-22T19:54:00.000+01:00

Chove a pichés en Atenas. Temos que desistir de subir á Acrópole e mudamos os plans para visitarmos o Museo Arqueolóxico Nacional, quentiños e a cuberto. Están todas esas cousas dos libros de arte. Non sabía que me lembraba de tantas cousas, pero só con entrar, na primeira vitrina, xa a saco das profundidades da memoria: "a máscara de Agamenón!", bérrolles aos outros. A partir de aí xa todo lle vai soando a un, máis ou menos. Pero non se lle pode atribuír todo aos libros de texto. Hai outras fontes que teñen moito que ver con esta familiaridade.

Γρεθηα

2007-03-22T19:47:00.000+01:00

Saio do avión. Reparo no primeiro sinal que vexo no aeroporto: exit, di en inglés. Tento ler o que pon na liña superior e tírolle o po aos meus antigos coñecementos do alfabeto grego. A modiño, vai saíndo a palabra, case parece unha brincadeira: éxodos.

Chegan As Crónicas Helenas.

Wattenmeer

2007-03-20T20:30:00.000+01:00

Achegámonos ao Mar do Norte antes de volvermos para Berlín. Plattdeutsch nos topónimos. Desolación absoluta. Peixe afumado. Marea baixa e quilómetros de fango areoso ao descuberto. Diques de herba na beiramar. Vento imposíbel.
Parecíame difícil, pero é aínda máis exótico ca o Báltico.

modelos

2007-03-20T19:55:00.000+01:00

Acordamos o domingo pola mañá en relativo bo estado, pero con moita preguiza. No vestíbulo da casa -na foto, a lámpada da entrada- escoitábase algo de ruído, pero botamos un cacho falando sen saír do cuarto. Saíron os dous primeiros medio espidos para ir ao baño, e volveron case decontado.

-O fotógrafo está facendo unha sesión de fotos no seu cuarto, ten a porta aberta. Non vexades como están os modelos...

Fomos saíndo un por un, como disimulando, moi naturais. Cada vez que saía un do noso cuarto, o maquillador, os dous modelos, a rapaza do vestiario e o xaponés mirábannos divertidos e saudábannos. Os modelos, como era esperábel, eran dos que saen nas revistas. E a min que ninguén me volva dicir esa de que é todo fotoxó, que as fotos están retocadas, que a maquillaxe, que as luces, que as sombras... Como diría o tío dos Mofa e Befa: "estuvísteis allí?". Porque eu si, estiven alí, vinos en vivo e en directo e a hormona xa non me deixou comportarme con normalidade no resto do día. Supoño que a iso axudou o feito de que os dous entendesen.

O negro estaba ben, pero o asiático era de morrer. Nunha das miñas idas e vidas ao WC, cando estaban na fase de fotos de roupa interior e de baño (sic...), achegouse a min cun sorriso e preguntoume:

-But..., how many people are sleeping in this room? Ten?

O que me debeu vir á cabeza sería un "come in, it would be the perfect number with you", pero como para estas cousas continúo no peor da adolescencia, quedei cun parco "more or less". E escapei para a ducha.

emigracións

2007-03-20T19:31:00.000+01:00

É aquí, na Alemaña occidental, onde estivo toda esa emigración épica dos galegos a terras xermanas. En Berlín non hai nada diso, así que non tiven practicamente ningún contacto con ese universo. E o certo é que non veño a Hamburgo na procura da Casa de Galiza nin nada diso, pero as cousas acaban coincidindo así. Dúas das persoas que veñen comigo son de Portugal; alguén lles dixo que en Hamburgo hai un bairro portugués e insisten en procuralo para almorzar con galão e pasteis de nata. O bairro aparece -parece que todos os transeúntes saben do que lles falamos ao lles preguntarmos- e a cousa parece sacada dos soños máis felices dun reintegracionista:

o bairro portugués tamén é galego...

...até límites insospeitábeis:

Iso si, na zona tamén están os restaurantes españois. E seguro que son todos de galegos. Así que está todo o país representado.

Astra

2007-03-20T19:08:00.000+01:00

As noites en Hamburgo non acaban de saírnos ben de todo. A Reperbahn, había que vela, é algo absolutamente insólito en Alemaña, imposíbel de encontrar en Berlín. Pero o ruído, os vidros rotos no chan, a acumulación de locais..., todo isto ten un aire a certas cousas que coñecín no pasado.

Nun búnker de formigón completamente abraiante encontramos Übel und Gefährlich, que parecía ser o noso destino natural. Pero unha serie de circunstancias acábannos levando a unha tasca de St. Pauli, rexentada por unha señora de 60 anos que serve basicamente cervexa Astra, a marca local, a unha escasísima clientela de putas e borrachos. A juke box é impagábel. Divertímonos moitísimo.

Hamburgo

2007-03-20T19:02:00.000+01:00

Paso a fin de semana en Hamburgo con Mjoão, Açoriano e Churi. Acabamos durmindo no cuarto do mozo dunha compañeira de piso de Açoriano, ao que case ningún de nós coñece. O piso é unha especie de loft nun edificio ex-industrial en que viven exclusivamente artistas e bichos polo estilo. Ao chegarmos recíbennos un español que alucina co feito de que falemos alemán, un alemán que fala cunha parsimonia desesperante e un xaponés fotógrafo de moda. A casa é deliciosa.

nos antípodas de Zizek

2007-03-15T17:29:00.000+01:00

O que pasa con Berlín é que aquí case todo o mundo é artista dalgún tipo. É máis ou menos coma iso de que en L.A. "todos os camareiros son actores", só que vivir aquí é tan barato que a maior parte da xente non necesita ter choio (e que practicamente non hai negros). O que tamén pasa en Berlín é que parece que case todo o mundo tivo contacto con algunha parte da gama LGBT (Lésbica-Gai-Bisexual-Transexual) nun momento ou outro, ou polo menos teñen esa pinta. Síntoo, pero en Londres non ves homes hetero con moreno de solarium, cabelo rapado e jeans cinxidos, e as únicas mulleres hetero que ves con cabelo curto e abrigos frouxos de home son mulleres sen teito (ese é outro asunto, pero non é o momento). Así que, para min, mudarme para aquí o ano pasado foi coma unha chegada á casa espiritual, sentín que por fin encontrara a miña xente.
(...)
Cando sexa grande, espero que o meu desexo de escribir un informe irresistíbel e convincente sobre por que necesita o capitalismo unhas definicións de xénero e relación tan estreitas e intratábeis, ligado de maneira intelixente a unha disección de por que necesita a sociedade en xeral abrirse á autoexpresión queer (especialmente ao cinema queer) e por que a autoexpresión queer é tan esencial coma o pan e as rosas e, e, e..., gañe contra o meu desexo de andar toda a noite de festa coas estrelas.

Kanchi Winchmann, "My first Teddy and what I want to be when I grow up".

Desculpen a tradución pedestre. É que lin este texto moito despois de que m)alicia me pasase O espectro segue a roldar. E agora, coa febre Zizek que percorre o mundo, pois lembreime de poñelo aquí. Serán os estertores da miña ideoloxía, que pide contas. Será que me identifico tanto co autor, a pesar de todo. Especialmente no dilema a túa discoteca necesítate/imos de farra á discoteca, all night long.

acumúlaseche o choio, neno

2007-03-14T18:34:00.000+01:00

Mágoa que o 27 de marzo non vaia estar en Berlín, porque ese concerto si que me apetecería de verdade. En cambio en maio si que estou, pero aos Bloc Party pódenlles ir dando piche. :-P

domingo de Mauerpark

2007-03-14T17:30:00.000+01:00

Paso o domingo cun azoriano residente en Berlín e unha madeirense residente en Polonia que visita Berlín. Xa pasaramos xuntos a noite do sábado no WABE, porque había un concerto de tres bandas emerxentes berlinesas entre as que se contaba Elikan Dew, o grupo onde o noso Marco toca a batería. E teño que dicilo, Elikan Dew foron os mellores con diferenza. Por se acaso non parezo imparcial, engadirei que os de Lilit eran os que estaban máis cachondos, tamén con diferenza (inda que os nosos non tiñan mal ninghún).

Así que domingo aproveitamos a temperatura de primavera (por favor, o ano pasado a estas alturas estaba nevando a eito!) e imos dar unha volta polo Flohmarkt do Mauerpark, que está cheo a reverter de attitude e cabelinhos à foda-se.

Hai un grupo que está dando un concerto de moca. Din que son de Suecia. Quedamos un pouco mirando para eles e para o seu xerador eléctrico.

Comemos algo por alí sentados e, cando comeza a refrescar, imos indo. Á saída, nos valados de obra que hai distribuídos permanentemente por todo Berlín, atopamos esta instalación. Un porco rosa e dous osos que optaron por non hibernar espreitan atentísimos todo o que acontece no parque.

high top sneakers

2007-03-09T19:04:00.000+01:00

Si, os cool hunters xa hai moitos anos que comezaran a anunciar con insistencia o retro dos '80, e iso xa se comezou a ver nas rúas máis à frente do mundo occidental hai unhas cantas tempadas, sobre todo pola volta das botas de coiro enrugadas, tipo Vicky Larraz en Olé-Olé.

Pero agora que os tenis altos, incluso algúns con tiras de velcro, xa se venden en H&M, queda definitivamente aberta a veda para todas as clases sociais. Nesta mesma tempada, a febre vaise estender xa a algúns tardoadolescentes algo despistados pero con certas ansias de rebelarse. Na seguinte, todas as pijas de Steglitz van levar o pelo cardado. E para a outra, incluso os chavs ingleses, os Prollos alemáns e algúns quiotes coruñeses e as súas parrocheiras correspondentes levarán algo decididamente oitenteiro, un adhesivo dos pacman no coche tuneado, por exemplo.

A esas alturas naturalmente, ninguén na Kastanienallee se lembrará dos high top sneakers nin recoñecerá ter levado algunha vez ombreiras extra-anchas. Porque para entón, eles xa estarán noutro punto. E se seguimos a lóxica á que nos conduce a actual sucesión de revivals, dentro de sete ou oito anos, H&M ha de andar polos smilies, as cores fosforescentes e o acid house, dando paso en pouco tempo aos 90.

Non?

delicia

2007-03-09T18:11:00.000+01:00

Cousa rara, cádrame de andar polo centro a mediodía. Aproveito e doulle un chamo a Mjoão para xantarmos xuntos perto do seu traballo. Así tamén evito a encaldada que nos botan na cantina do choio.

En xeral gústame a comida do Panasia: inspirada na comida asiática, pero feita no momento, sen glutamato e con ingredientes frescos; malia ser un chisco caro, sempre é agradábel notar diferenzas coas China-Pfanne a 2 euros de diario. E de verdade, o flan caramelizado de herba-limón que nos puxeron hoxe de sobremesa foi memorábel. É a próxima receita que teño que sacar. Como sexa.

Marco da Silva

2007-03-02T17:18:00.000+01:00

Recibo unha mensaxe do Boss, a pedirme que mude unha ligazón, en concreto a dos amighos. Polo visto ten unha proposta de mellora.

Aí o teñen. Directamente do rancho folclórico de Bremen aos stages de todo o mundo da man de Kylie Minogue. Que diremos do moito que o necesitamos pola discoteca?

Nunca debín deixar de bailar muiñeiras. Seguro que eu tamén acababa así.

P.S.: non perdan o que di a lercha que deixa o primeiro comentario: ... Do I really NEED another tattoo?
:-DD
Stop being so bitchy, darling...

Feuerwerk

2007-03-02T17:14:00.000+01:00

Foi unha Berlinale realmente excepcional. Pero tamén teño a sensación de que foi coma uns fogos artificiais a anunciar o final da festa.

tatuaxes

2007-03-02T16:36:00.000+01:00

Á saída do de Téchiné, un coñecido lémbranos que mañá, luns, aínda hai a posibilidade de ver o filme gañador dos Teddy no Kino International. Acordamos ir.

A primeira sorpresa. Aínda vexo unha vez máis o jingle da Berlinale, como unha concesión especial do destino.

A segunda: non podo estar máis en desacordo co xuri. Ci-Qing (Spider Lilies), é a historia sobre unha rapariga que vive do ciber-sexo e a súa relación cunha tatuadora. Esteticamente moi coidada, ten un toque de misticismo oriental co que eu non podo. Unha seca, con poucos paliativos.

migallas de Berlinale

2007-03-02T16:11:00.000+01:00

Sábado xa só conseguimos ver un filme: Dasepo Sonyeo (Dasepo Naughty Girls), que resulta ser a máis divertida e delirante carallada que vemos en todo o festival. Moi recomendábel para o público descontraído en xeral; para os amantes do trash, un must. Non a perdan.

E por certo, non sei que pasa co cinema coreano, pero nesta Berlinale foi un auténtico boom.

Domingo, consigo ver un filme moi gore, moi desacougante, pero ao mesmo tempo moi recomendábel tamén: Teeth. Aquí trátase o mito da vagina dentata coas formas dun filme de terror adolescente. Conseguidísima. Penso que nunca vin no cine a tantos homes coas pernas encollidas sobre o asento, pero non importa: véxana.

Finalmente, o meu último filme da Berlinale, á última hora do domingo. Un de Téchiné: Les Témoins. Unha historia sobre a chegada da sida á Francia dos anos 80. Resulta seca, dura, despois dos carameliños que estivemos vendo estes días. Pero tamén a hai que ver.

Para esta sesión estaba especialmente sensibilizado, porque era a última oportunidade de ver o jingle, a sintonía que se pon antes de cada filme con esas imaxes de fogos artificiais dos que sae o oso. Nunca me van saír da retina.

Teddy Party 2007

2007-03-02T16:01:00.000+01:00

Finalmente, internámonos na pista. Cunha sesión memorábel, bailamos e bailamos practicamente toda a noite.

Polo medio, unha inxección de ego. Estou bailando con varios amigos e achégase un rapaz. Méteme un flyer nas mans. Es ist in Belgien, di. E lisca. Todos os demais preguntan estrañados que é o que me deu. Miramos o flyer: resulta que estou convidado para a próxima sesión da mítica La Demence, Bruxelas. Nesta ocasión, a festa chámase Country Boy. Pero non vou fachendear de nada: calquera parecido entre o rapaz do flyer e mais eu é pura coincidencia...

Biggy nos Teddy

2007-02-28T16:09:00.000+01:00

Finalmente, chegamos á festa dos Teddys. O hangar 2 é un lugar extraordinario para unha festa extraordinaria. Só con entrar teño a impresión de estar nunha dimensión paralela. Como dixo unha das premiadas, penso que nunca na vida estiven nun sitio con tanta xente sexy xunta.

Toda esa sensación cristaliza cando, de repente, Gael García Bernal pasa ao meu lado. É minúsculo, si, pero é el. Bardem tamén anda por aí, coas pestanas postizas que usou para entregar un dos premios. Superado o shock inicial, pedimos unha caipirinah (así aparece na lista de bebidas) carísima e intragábel e sentamos por alí a observar un pouco.

Açoriano encóntranos moi axiña. Anda escapando do seu último engate, que xa lle promete ouro e mouro en terras do sur. Dámoslle refuxio. Observamos: por ali anda Biggy van Blond, un referente desde que cheguei á cidade. Non o resisto e vou falar con ela por primeira vez en todo este tempo. Dígollo, es o meu amor verdadeiro en Berlín. Ai si? E logo cales son os outros?

surreal

2007-02-28T14:23:00.000+01:00

Ese mesmo venres de Berlinale, o plan nocturno é irmos á festa de entrega do Teddy, nun hangar do aeroporto urbano de Tempelhof (aka Tempellofe, prós amighos).

Antes de entrar, espero polos demais no Barbie Bar, onde se celebra un concurso de Miss Highest Hair. Un oso hipercaracterizado mírame, achégase e dime:

-Debías parar de barbearte. Así pareces un estudante de intercambio da República Checa.

Non reteño a risa. Explícolle de onde son e responde, estrañado:

-De verdade? Pois eu situábate no leste de Europa!

Érgueme a camiseta, inspeccióname os pelos do bandullo e segue:

-Pois eu pensaba que os rapaces de por aí tiñan algo máis disto. Non os recortarías?

Dígolle que si, claro, que vou á festa dos Teddy e que os repasei hai unhas horas. No seu rostro debúxase o horror ante a herexía. Vou en contra dos mandamentos básicos da súa relixión!

venres de Berlinale

2007-02-28T14:04:00.000+01:00

Á primeira hora da tarde vou eu só a ver Deserto feliz, de Paulo Caldas. Nordestina, opresiva, silenciosa, é a historia dunha rapariga que troca o sertão polo mar de Recife. A prostitución lévaa a coñecer un alemán que a trae para Europa. O filme conmóveme, recoñezo nel a historia persoal de varias raparigas que coñecín nos meus cursos de alemán na Volkshochschule.

Máis tarde quedo con Sanisidro para irmos ver, finalmente, Huhwaehaji Anah (No Regret), que moito nola levan recomendado e non houbo maneira de coller billetes até agora. Non me parece ningunha revelación e frouxea moito no ritmo: cara ao fin pide varias veces un final antes de que o director se digne darllo. Aínda así, queda no lado dos aprobados.

Ao saírmos, toca tomar un café pola zona. E sae o tema. A vida. Por que quedar en Berlín. Por que non facelo. Por que ir para o Brasil, por que ir para Galiza.

Por que converterse en asistente de voo de Easyjet.

o pasado

2007-02-28T13:35:00.000+01:00

Preguntaban por outros aniversarios dos últimos tempos?

Domingo, ao outro día da miña festa, en plena resaca, chégame un SMS inesperado. Asínao Georg, desde un número descoñecido, e paso un bo cacho dándolle voltas á cabeza. Georg? Georg...? Georg?? Georg...!!

ich werde total alt

2007-02-24T20:27:00.000+01:00

Pois si, un ano máis fago anos ao mesmo tempo ca Rosalía e mais Vieiros. E esta vez son un fato deles, en concreto 31. De calquera xeito, sorprendentemente é a primeira vez que fago anos en Berlín, así que paga a pena celebrar a efeméride.

Se lles cadra, non dubiden en pasar pola festa, no corazón de Prenzlauer Berg.

O programa é:

21:30 concerto - Nordpolzigeuner (no soto)
22:00 DJ - Panama Popschutz (no baixo)
22:30 DJ - Manne Sveensson (no soto)

E o enderezo é:

Intersoup
Schliemannstrasse 31
10437 Berlin
(U-Bahnhof Eberswalderstr.)

The Bubble

2007-02-20T20:49:00.000+01:00

A Eytan Fox xa lle vira un par de cousas, por iso me apeteceu verlle The Bubble.

Teño que dicilo. É unha "peli bonita" e malia todo foi o meu filme favorito da Berlinale 2007. Resistinme, eh?, sobre todo porque quixen ver etnocentrismo sionista na presentación dun Israel ideal para que vivan os gais e unha Cisxordania medieval pola teocracia islamista. E o etnocentrismo haino, si, pero é máis occidental ca sionista (o cal me tranquiliza, porque eu tamén sufro diso, Samuel Solleiro me perdoe). Ademais, os maricas xudeus do filme tampouco o teñen de todo fácil. E os actores son tan guapos...

The Bubble fai unha crítica das posturas apolíticas dos gais israelís que viven no barrio máis cool de Tel Aviv, unha burbulla no medio do horror. Non sei se a historia é moi verosímil, pero eu rinme, chorei (bah, de acordo, non chorei, pero só porque me é case imposíbel; todo o mundo ao meu arredor choraba, iso si, e eu tenteino) e saín da sala conmovido, no mellor e no peor sentido da palabra. Ademais, agora que as cousas están tan achuchadas, supoño que toca recomendalo.

xoves de Berlinale

2007-02-20T20:17:00.000+01:00

Combino con Mjoão e Sanisidro en Alexanderplatz para ver The Bubble. Aínda bo é que ao chegarmos están Rice e Micheli no comezo da fila: pasámoslles os cartos e conseguimos as entradas, se non sería imposíbel. Tamén é bo que Açoriano decidise non vir: sen sabelo aforrou o encontro con Micheli agora que está en plena crise con el e en plenos remorsos post-coitum.

Ao saír do filme temos o plan de ir á entrega dos premios Else, os que entrega a empresa editorial da Siegessäule. A cerimonia e festa posterior é no Kosmos, un antigo cinema da Karl Marx Allee. Pero ao chegarmos encontrámonos con este plan:

A fila é tan grande que nos desanima por completo, así que desistimos e imos comer algo á Simon-Dach-Straße. Foi unha verdadeira mágoa, porque para calquera de nós sería o delirio: nesa cerimonia estábanlle entregando o premio Else precisamente a The Bubble.

mércores de Berlinale

2007-02-20T19:47:00.000+01:00

Ao saír do traballo é imposíbel conseguir entradas para No Regret, así que me reservo para a noite. Fomos convidados a coarnos na Berlinale Party que organizou Gmfilms no Schwuz para pór en contacto a todos os representantes de festivais de cinema gai presentes na Berlinale, así como os membros dos xuris LGBT e outra fauna diversa.

Dalgún xeito, hai na festa toda unha serie de fíos que unen varios elementos aparentemente inconexos dos meus últimos anos. Primeiro recoñezo á DJ, que estivo nunha festa recente pondo música ao lado de Ausias. O xefe do meu ximnasio tamén anda por alí e resulta que é amigo dun director de Cazzo Film, que á súa vez é amigo do tipo que me coou na festa. Tamén aparece o director do festival de Lisboa, que me foi presentado o ano pasado por estas datas.

Levo catro anos e medio vivindo en Berlín.

crème

2007-02-19T19:04:00.000+01:00

A festa do martes resultou ser unha toma de contacto inesperada coa crème do cinema queer internacional. Nun apartamento dun típico edificio da RDA, á beira do Monumento do Holocausto, da Porta de Brandemburgo e da Potsdamer Platz, xuntáronse boa parte dos membros do xuri dos Teddy -os premios oficiais da Berlinale para producións LGBT- e do xuri dos Else -os premios dunha editora de revistas gais de Berlín. Sanisidro, Açoriano e mais eu fomos de convidados, ou de reclamo, ou algo.

Foi simpático ver ao americano meténdolle man a todo o mundo, aproveitando que aquí en Europa iso de tocar o corpo dos demais aínda non é tan tabú coma no seu país. O sudafricano explicoume varias cousas sobre a diversidade lingüística de Sudáfrica e o brasileiro preguntoume como era iso do galego e a poesía da Idade Media, que algo lle soaba.

Pero o mellor da noite foi a chegada dunha rapariga paulista, filla dun produtor brasileiro e dunha alemá, super-superposh. Ao pouco de chegar xa nos estaba explicando que un día destes vira a Antonio Banderas en persoa, "and, believe me, he's GOR-GEOUS. I mean, for a men in his fifties, you know?" Ao mesmo tempo que dicía gor-geous, con pausa no medio, poñía a man aberta no medio do peito e reviraba os ollos. A min custábame parar de rir.

Despois de confesarnos que "people like colours like red, or blue, or black. I don't. I just love zebras: you see?" e mostrábanos os seus calcetíns a raias negras e brancas. Polo medio de todo aquel parloteo enfebrecido, soltou unha frase que, na súa boca, quedou para a historia. "I love ska". Inmediatamente pensei nos meus concertos de Oi!-ska-punk en antros anarcas de París e en milleiros de noites no Avante. Tívenllo que dicir:

-You like ska??!?! No...!

-Yeah! -contestou-, it's because of Gwen Stefani, you know? As I was a girl, I saw her and knew that I wanted to be her. That's why I love ska: it's not pop, it's not rock, it's not jazz, it's just..., ska!

Antes de marchar da festa tiven que sacar unha foto con ela. Realmente estes son personaxes para a historia.

martes á noite

2007-02-15T18:44:00.000+01:00

Despois de ver o moi recomendábel A casa de Alice, imos a unha festa no apartamento que alugou un dos directores de festivais gai. As vistas da Potsdamer Platz, impresionantes. A foto non lles fai xustiza.

endlich Weltstadt?

2007-02-15T16:59:00.000+01:00

Ultimamente anda na boca de todo o mundo. Acaba de crearse a edición alemá de Vanity Fair e unha das cousas que conta é que Brad Pitt e Angelina Jolie, que xa visitaron Berlín varias veces nos últimos tempos, mercaron unha vivenda na cidade. Polo visto, o apartamento está en Mitte e ten 600 metros cadrados (!). Disque Angelina non quere criar os fillos en Hollywood, así que andamos todos especulando coa posibilidade de que prefira crialos aquí, agora que, grazas ao quecemento global, no inverno xa non estamos baixo cero. Iso si, seica a parella xa ten unha casa en París, así que aínda non sabemos se veñen para aquí ou para alá.

Sanisidro quéixase. Co barato que é isto, e teñen que vir estes a encarecernos a cidade...

Gnadenbrot und Heimat

2007-02-12T18:46:00.000+01:00

O Gnadenbrot, en Schöneberg, é unha imitación kitsch dun restaurante de estrada, con centos de luces de cores, música empalagosa, pan e manteiga á libre disposición dos clientes e pratos xeitosos e baratos. Cando o teu pedido está listo, hai unha luz intermitente que escintilea na túa mesa, así que é o momento de se erguer e ir recoller a comida á xanela da cociña. O mellor do local é a mestura de público: ducias de maricas encantadas de estar nun sitio tan trash e uns cantos vellos do barrio que están máis de ida ca de volta.

Onte, despois de saírmos dunha sesión da Berlinale non excesivamente memorábel, apupos a un director incluídos, fomos cear alí. Estaban Sanisidro, Megarrearf e mais os directores dun par de festivais de cinema gai.

Ao acabarmos, fomos para o Heile Welt, onde, rodeados de Kens, pelexamos disimuladamente por sentar ao lado dun rapaciño con moita pluma e moito acento saxón. A Sanisidro o acento pereceulle horríbel; eu, naturalmente, estaba encantado.

En definitiva, un serán ideal. Só unha cousa: ich kann die Galicier nicht mehr ertragen. Echt...

nesta Berlinale...

2007-02-12T18:42:00.000+01:00

Arf, rearf, megarrearf.

as cinco estacións do ano:

2007-02-11T17:11:00.000+01:00

A primavera,
o verán,
o outono,
o inverno
e a Berlinale.

identidade nacional

2007-02-05T17:17:00.000+01:00

O último DJ da festa chámase Ausias e é de BCN, ou por aí. Despois do electro da DJ anterior, este ten como especialidade as raridades das músicas española e portuguesa dos anos 80, ou sexa, petardadas ao máximo que aquí son dun exotismo supercool. E aí non hai patrimonio inmaterial que valla nin farrapos de gaita (de foles). Eu e mais os madrileños bailamos con La bola de cristal e Mjoao e os portugueses con Play Back.

Outro momento glorioso da noite: soa Para hacer bien el amor hay que venir al sur e o siciliano mira para min con cara de indignación e incredulidade: Raffaella Carrà?! Ma questo in italiano è "Com’è bello far l’amore da Trieste in giù"!, exclama. Eu esmendréllome.

(q.D.g.)

2007-01-31T21:41:00.000+01:00

Deus, levo toda a miña vida querendo dicir isto:
(ou para sermos exactos, levo toda a vida dicíndoo sen ter razóns obxectivas para o facer, pero desta vai)

NO TENGO NADA QUE PONERME!!!!!!!

Co permiso de Dot,
As canções que você fez pra mim: "Dios ke te crew - En que traballa o rei?"

Menschen unterwegs

2007-01-31T21:16:00.000+01:00

Lesungen

2007-01-31T20:52:00.000+01:00

Vou ao acto do día: recital poético de dous escritores gais na Brecht-Haus. Polo visto dálles un morbo especial facer o acto na casa do grande homófobo Brecht.

Eu tamén vou polo morbo, pero non polo de Brecht, porque eu a verdade é que non teño nin idea sobre o que pensaba Brecht das Tunten da súa época. A min o que me dá morbo é que un dos escritores é combozo meu: ex dun ex. Non estou seguro de que me vaia recoñecer, e a verdade é que non me apetece moito, pero a última vez que nos encontramos nun bar estivo a piques de quitarme os ollos, así que vou por ver o que pasa e saber que é o que escribe.

Non me recoñece, ou non me ve, ou fai coma quen; o que escribe non está mal de todo, pero o formato recital-de-toda-a-vida é tan aborrecido que o morbo decae a grande velocidade. Só queda disimular o fastío e esperar que non dure moito máis.

o sorriso de Sonia

2007-01-23T21:28:00.000+01:00

Hai uns anos que se foi a Barcelona para traballar. Hai pouco máis dun ano, mentres estaba nunha festa do Espai Gallec nunha rúa de Nou Barris, ou de Gràcia, ou por aí, chamárona para lle dicir que morrera papá, así, de súpeto.

E comezou o seu ano de loito, pero sen perder o sorriso. Pouco despois chegaron máis malas novas: mamá estaba enferma. E entón viñeron as viaxes desde Barcelona directamente ao hospital, as conversas cos médicos... Púñase algo seria cando chas reproducía, pero o sorriso sempre voltaba.

Hai un par de semanas chameina a Barcelona. Tíñalle que pedir un favor e pregunteille como ían. A situación é complicada, pero parece que mamá mellora, dixo.

Hoxe pola mañá, no metro, lembreime dela. Este Nadal gustoume moito o seu abrigo novo e unha rapaza no metro tiña un igual. Decidín chamala pola noite para preguntarlle como estaban.

Á noitiña telefonáronme meus pais. Xa o tentaran pola mañá, cando se sorprenderon ao ler as esquelas, pero non me localizaron até viren de volta do enterro.

E agora non sei cando verei outra vez a Sonia. Pero sei que cando a vexa, malia todo, o seu sorriso ha estar con ela.

aos domingos...

2007-01-23T17:44:00.000+01:00

somos tan divinas...

Cando resucitamos da resaca e comezamos a cicatrizar, imos para o Bangaluu...

E cando nolo pechan, liscamos para o Café Moskau.

Tamén somos un pouco parvas, e un chisco drogadas, e algunhas mesmo chegamos a mamarrachas decrépitas. Pero somos tan divinas que ninguén se atreve a nolo dicir. Porque é que somos tan divinas...

na vindeira Berlinale...

2007-01-23T17:25:00.000+01:00

Arf, mega arf.

que viene, que viene

2007-01-19T18:49:00.000+01:00

Deus, este disco vai ter semellante éxito neste país que máis que esperalo creo que toca temelo.

alles abgesagt

2007-01-18T15:20:00.000+01:00

Alerta por furacán en Alemaña.
As autoridades recomendan manterse na casa a partir das tres da tarde.
A embaixada de España recoméndalle a todos os cidadáns españois permanecer nos seus hoteis e domicilios e incluso ordena desaloxar o Instituto Cervantes de Berlín.
Todo isto non é ficción.

que pasa?

2007-01-17T17:39:00.000+01:00

Non sei o que pasa. Na Voz din que xa acabou a reunión, pero nada máis. Tento conectar coa tele en www.crtvg.es pero o servidor non debe dar abasto, porque non vai. Probo coa RG: vese o estudio das Quimbambas, baleiro, e interpreto que os de informativos están retransmitindo as declaracións, pero non se oe nada. Fíxome ben: dentro do estudio das Quimbambas vese un monitor coa tele posta e..., si, parece Quintana falando. Pero non se oe nada... E agora teño que marchar...

o que me pareceu Vacuo: versión curta

2007-01-16T20:00:00.001+01:00

Aos cinco minutos de comezar, estaba tan emocionado que comecei a chorar. Sen saloucos. Só bágoas.

E por certo, declárome fan absoluto do rizos: como na ficha artística non hai fotos, non sei como se chama. Que feo é! Que boísimo está!

o que me pareceu Vacuo: versión longa

2007-01-16T20:00:00.000+01:00

Capítulo 1. Introdución telúrica.

Durante moito tempo, "música galega" foi case sinónimo de folk -tranquilos, hoxe non toca rallar coa emerxente escena musical galega-. Segundo din algunhas persoas que saben disto máis ca min, o peso do tradicional, lóxico se temos en conta que a música é unha das expresións culturais máis elaboradas da sociedade tradicional galega, pexou durante longo tempo a libre evolución creativa de moitos músicos que partiron do ámbito folclórico.

Supoño que así se entende a serodia ou anecdótica incorporación da polifonía aos traballos das pandeireteiras, a omnipresenza do castrapo como mostra de autenticidade recollística (a Recollida, ese grande xénero, esa epopea galega contemporánea; e non por moito tempo!, insistirán aínda algúns), o uso exclusivo e ad nauseam de letras antigas para gañar a etiqueta de enxebreza. A perspectiva dun folclore fechado e conxelado nun determinado estadio histórico era atroz. Pero os grupos aseguraban que o que facían era pura imitación dos vellos, os gardiáns da verdade absoluta. E simplemente niso facían residir todo o valor da súa música.

Incluso no caso de grupos que ían de modernitos, de innovadores, houbo durante un tempo unha necesidade de lexitimar o que facían, de lexitimarse, demostrando o seu dominio das vellas técnicas. Así, no medio de discos que manexaban novas formas de expresión, largábanche unhas rumbas e unhas muiñeiras ol'skool que mandaba nabo con elas. Tiñan que demostrar que facían cousas distintas porque querían, non porque non soubesen tocar unha repichoca-como-dios-manda.

Aínda hoxe, unha artistaza coma Mercedes Peón insiste en, a partes iguais, interesarnos coa súa música e horrorizarnos cunhas letras obsesionadas en mandar un saúdo para Alá (que como Samuel Solleiro nos recorda hai un par de posts, é o noso Deus, e Mafomede o seu profeta). Alguén podería dicirme que mandar saúdos para alá é algo ben propio da nosa cultura popular actual máis entroncada coa tradicional, ou sexa, o Luar. Pero eu non sei que diga.

Debo recoñecer que desde hai bastantes anos xa non me interesa case nada o folk (eu tamén me teño que lexitimar), e en troques fun recuperando e gañando o gusto por certas manifestacións ol'skool, no seu día exitosísimas e absolutamente á altura das circunstancias coetáneas, da que agás catro enteradillos ninguén sabe absolutamente nada e cuxas esmorecentes pervivencias son máis patéticas ca outra cousa. Falo fundamentalmente dos coros galegos de comezos do XX. Pero ese é outro falar de faneca.

Dun tempo a esta parte, eses problemas comezan a ser superados e cada un fai o que mellor lle parece. Ademais, para subir unha escada a mellor técnica é ir pisando todos os chanzos un a un, así que morra o conto.

Capítulo 2. Da danza, do ballet, do baile e de Vacuo.

Da mesma maneira que o rock ou o pop se desenvolvían en Galiza con maior ou menor fortuna, pero por sorte alleos a todos eses asuntos dos folkies, a danza contemporánea foise desenvolvendo en Galiza con maior ou menor fortuna, pero allea a...

A que?

Desde logo, haberá xente que se queixe do abandono en que temos a música tradicional, o pouco traballo que se fai por investigar de maneira seria todo ese enorme caudal de cultura, etc. Pero se o que se fai coa música é desastroso entón co baile...

Con que preferimos quedar? Co equivalente no baile deses grupos de pandeireteiras que non admiten o que non sexa cantar en castrapo, poñer voz rouca e facer o que sexa con tal de imitar unha gravación en cassette reutilizada en varias recollidas na que só se oen centos de ferreñas desacompasadas e a tenue voz dunha venerábel anciá acatarrada de oitenta anos? Ou son mellores os pastiches que imitan unha tradición "académica" do baile galego, esa que parte dos respetabilísimos e devanditos coros galegos, cribada, homoxeneizada e pasteurizada pola Sección Femenina de la Falange Española e rigormortizada por décadas de inmobilismo estéril?

Do mazo á rebola, veña o Demo e escolla.

O Ballet Galego Rey de Viana era o produto dunha situación así. Como é posíbel pretender facer unha liña académica de fusión (ou algo, chamémoslle X) do demi plié co punta tacón se carecemos dos máis básicos fundamentos teóricos sobre o baile galego, que está absolutamente a monte, a anos luz da meteórica (en comparación) liña de estudos sobre a música tradicional? Quen diga que o Rey de Viana servía para avanzar niso engánase a si mesmo. O Rey de Viana era un morto, e os mortos hainos que enterrar, con todos os respectos.

O 6 de xaneiro, grazas aos meus inestimábeis contactos, fun convidado ao Teatro Rosalía de Castro da Coruña para asistir á estrea de Vacuo, a primeira montaxe do Centro Coreográfico Galego (isto xa parece a semana de Josemi Rodríguez Sieiro). Reproduzo a seguir un dos panfletos que alguén lanzou desde as alturas do teatro ao patio de butacas pouco despois de que a conselleira Bugallo ocupase o seu posto no palco de honra. O texto en cursiva é meu.

Benvido Centro Coreográfico Galego!
A quen de antemán desexámoslle (sic) unha longa vida de grandes éxitos. Xa que sempre acolleremos calquera iniciativa ou manifestación artística que enriqueza o patrimonio cultural da nosa terra. Patrimonio que hoxe atopamos máis que ferido, pola insensata decisión dunha conselleira de cultura con moi dubidosos coñecementos desta verba. Unha conselleira, segundo din, NACIONALISTA. (de seguro tamén teriámoslle que explicar o significado desta outra). (sic & jaaarrlrl) Porque non podemos entender como se desfixo do Ballet Galego Rei de Viana, o noso máximo expoñente cultural durante máis de cinco décadas, engrandecendo a nosa cultura en todo o mundo. Canto ten de certo aquel dito "Deus dá pan a quen non ten dentes", pois xa quixeran para si os Cataláns ou Vascos (deixémolo en sic, pero tamén merecería un jaaarlrlrl), contar con semellante riqueza.
Outro galo cantaría!
(...)
NON MATÉMOLO PATRIMONIO CULTURAL GALEGO

Agüita.

E así foi como comezou Vacuo, atenazado polos ollos escrutadores de quen piden o retorno do ballet galego. E foi así como Vacuo se deixou levar, e no canto de facer o que lle petaba, quíxose lexitimar como produción do Centro Coreográfico Galego, do Instituto Galego de Artes Escénicas e Musicais da Xunta de Galicia. E fíxolle oco a un pas de deux (déixenme pedirlle prestada a expresión ao ballet porque non sei se a danza contemporánea ten termo específico) de inspiración tradicional, cos bailaríns enfrontados, brazos en alto, movementos en espello... En definitiva, unha parella bailando puntos de muiñeira (xuraría que muiñeira, muiñeira na miña reconstrución, pero naquel momento tiña tantas cousas na cabeza que poida que fose outro ritmo).

Pero Vacuo non estaba completamente cómodo con ese pas de deux. Aínda que o executou con grande mestría e emoción, o pas de deux saíulle coma un tirizó, coma un gran de acne nun rostro xuvenil. Ou mellor dito, para sermos xustos, como un apéndice esixido pola evolución. Un dedo maimiño tan estético como prescindíbel.

O baile galego require e merece moito estudo e moita promoción. A danza contemporánea tamén. O Centro Coreográfico pode ser unha boa plataforma para iso. Pero será mellor non repetir os erros que cometeu a música: as escadas tamén se poden subir de dous en dous.

2007-01-16T17:06:00.000+01:00

desde logo...

2007-01-16T14:27:00.000+01:00

...hai días que é mellor non se erguer da cama. O xoves, por exemplo.

ai, como me pos!

2007-01-15T20:03:00.000+01:00

Viviremos nos tempos do fragmento, mais a crítica global segue a ser posíbel e talvez máis necesaria que ningunha outra. Ser anticapitalista e antioccidental segue a ser a única posibilidade de saúde mental na selva do século. Burka, cliterodoctomías, fundamentalismo islámico. Todo contaminación mediática. Bla bla bla. O mundo musulmán hoxe cumpre no mundo a función de "outro" e como tal débese apoiar globalmente e pódese defender como estratexia antihomófoba, antipatriarcal, antirracista ou ecolóxica sen que nos rinchen os dentes pola contradición. Non hai tal contradición, pese a quen pese.

Alá é o noso deus e Mahoma o seu profeta!

Despois de lle ler o libro e de encontrar estas cousas súas pola rede, creo que este fulano me parece ben. Moi ben, incluso. Diría que se podería converter nun gurú.

Ademais, se hai algo que lle agradezo, é que me reconcilie co espírito de contradición do home-detrás-de-Cesare, ese provocador.

Eu, pola miña banda, estou completamente perdido na vida. Guía espiritual wanted.

cónsules de roma, 3

2006-11-24T19:26:00.000+01:00

Ahá, así que gallego, no...?
Pues mira, yo trabajo en la Embajada y recibo consultas de estudiantes alemanes sobre la posibilidad de estudiar en España, así que lo del gallego no me interesa, lo que me interesa es que me expliques cuál es la situación del español en las universidades gallegas. Porque con esto de la galleguización ya me dirás qué les digo a los estudiantes que piensan en ir a España, ¿que no se habla español?

Concentrarse na respiración diafragmática. Inspirar, espirar, inspirar, espirar... E dientes, dientes, que es lo que les jode.

como lousa un dance-floor

2006-11-24T18:32:00.000+01:00

Pódoo dicir sen temor a me enganar: nunca na vida traballei tanto. E a verdade é que a combinación de mileurismo, voluntarismo e horarios presocialistas é unha cousa que queima a grande velocidade.

En definitiva, supoño que a miña discoteca me necesita. Pero espero que polo de agora non acabe comigo...

andamos curtos

2006-11-13T13:33:00.000+01:00

Onte acabou o Interfilm 2006, o festival de curtametraxes. Dado o ritmo de traballo que levo, ao final só fun a unha sesión dedicada ao Brasil, basicamente porque coñezo o fotógrafo dunha das curtas. A mellor pareceume Palíndromo, un exercicio moi logrado de narración inversa, pero realmente coa que quedo eu é con Tyger:

Por certo, que os bascos xogaron bastante forte, con dúas mencións especiais na competición internacional. História Trágica com Final Feliz, unha coprodución luso-franco-canadense de Regina Pessoa, levou o premio á mellor animación. Producións catalás tamén había varias.

Dos galegos, até onde eu sei, nin rastro.

moito avanza este mundo, ché

2006-11-09T20:42:00.000+01:00

Pronto Condoms, the best way to get it on!

controlando

2006-11-07T10:24:00.000+01:00

Un pouco de animación para superar esta mañá, por favor.

THE GOSSIP: Standing in the way of control

E o batería..., que o rifen!

independencia e techno dance

2006-11-06T20:06:00.000+01:00

Venres pasado. Unha manda de portugueses e aspirantes organizan un magosto nun típico restaurante de emigrantes. Polo sotaque os donos do local son do Alto Minho, pero nun reflexo indescritibelmente familiar para min, o nome do seu restaurante fai referencia ao Algarve, case coma os galegos que montan restaurantes andaluzados, ou incluso outros portugueses que montan negocios españolados.

No medio dos coñecidos, aparece un descoñecido, chamareille Ludwig, que me é presentado. Acabado de chegar de Lisboa e con intencións de ficar un tempiño, comeza por me preguntar se escribo o galego "à espanhola ou à portuguesa". Claro, semellante coñecemento e semellante implicación só me fan interesarme máis. Continúa explicándolles aos demais que en Lisboa coñeceu moitos galegos independentistas, que levan casacos coa bandeira e unha estrela vermella, que queren montar un república galega e socialista, que en Galiza son moitísimos... En principio a cousa queda por aí.

Por outro lado hai un madrileño enrolado cunha alemá que fala portugués. O madrileño tamén lle dá bastante ben ao luso e unhas horas despois mantemos unha animada conversa en que me fala dos galegos independentistas que coñeceu cando viviu en Lisboa, das conversas de horas que mantivo con eles, dos consensos e desacordos a que chegaron...

A esas alturas xa estou francamente intrigado. E de repente, o madrileño solta un pequeno dato e teño unha revelación: "non falarías con Fulano?", dígolle. A súa cara ilumínase e si, efectivamente, os dous falamos da mesma persoa. Entón vírome para Ludwig, que a esa hora atende outras conversas, e pregúntolle "olha, tu não conhecerias em Lisboa o Fulano?". Outra cara iluminada. Polo visto, Ludwig ten pensado ir a Santiago para visitalo en breve.

Ao final non era que houbese centos de independentistas refuxiados en Lisboa. É que os que van non teñen paraxe. Non? ;-)

Por certo, que non sabía que tiñamos tanto en común.

Richtung Süd

2006-11-06T19:52:00.000+01:00

Hai dúas fins de semana, collín outra vez un tren de alta velocidade (desta vez, xa na nova estación central) e dirixinme ao sur. Horas despois, minutos antes de pasar por Frankfurt, durante un segundos o restaurante "Ría de Vigo" volveu aparecer na beira da vía, nalgún lugar do estado de Hessen que non sabía situar. Levo anos vendo ese restaurante ao pasar sen saber situalo no mapa. Pero agora estou case seguro. Ten que ser este.

Lura

2006-11-06T19:27:00.000+01:00

Hai dúas semanas, mesmo no aniversario de Merry John, fun a un concerto xenial. Xa a coñecía alguén e non me dixera nada? Cesária..., si, tamén andaba por alí, pero máis subida á parra ca nunca. Haberá quen diga que a idade e a condición llo permiten, pero...

Na ri na, por Lura.

Houbo momentos do concerto que me trouxeron moitas lembranzas de Burela...

sandar

2006-10-21T15:43:00.000+02:00

SANAR

Las lágrimas van al cielo
y vuelven a tus ojos desde el mar.
El tiempo se va, se va y no vuelve
y tu corazón va a sanar.

La tierra parece estar quieta
y el sol parece girar,
y aunque parezca mentira
tu corazón va a sanar.

Y va a volver a quebrarse
mientras le toque pulsar.
(...)
JORGE DREXLER, 12 segundos de oscuridad.

Onte fun a un concerto de Jorge Drexler, máis ca nada por compromiso e amizade cos organizadores. Era o primeiro concerto do uruguaio en Alemaña e, aínda que fose na cidade de orixe de seu pai, había medo de non encher o local.

Drexler sorprendeume positivamente, porque non son eu moi fan do seu estilo. De todos os xeitos, foime bastante complicado concentrarme. A imaxe dun home cunha guitarra levábanme a mente a outras cousas.

Hai algo menos dun ano, eu estaba en Londres e recibín unha chamada que me obrigaba a viaxar inmediatamente a Galiza. Na desesperación do momento, o abrazo de The Sobrado foi unha salvación.

Luns pasado, en Liverpool, el viviu o mesmo e non houbo quen o abrazase até aterrar en Vigo.

cubículo

2006-10-16T20:39:00.000+02:00

Deus, a canción está ben, pero o vídeo arrasa.

os nomes escandinavos séntanvos tan ben...

2006-10-15T21:39:00.000+02:00

Pel douradiña, ollos algo rasgados, antepasados xaponeses, portugueses, españois e quen sabe o que máis. Ten un deses nomes acabados en -son e é, claro, paulista. Ten a miña mesma idade pero podería pasar polo meu fillo. Nos últimos tempos viviu un mes en Lisboa, tres anos en Madrid, seis meses en Barcelona, tres anos en Düsseldorf e un mes en Berlín. Estaba na festa de onte. É o meu próximo desideratum.

Tofu Pastete nach Galicischer Art

2006-10-15T20:56:00.002+02:00

Onte estaba convidado a unha festa de despedida dun rapaz que deixa estas chairas prusianas polos doces aires que soben do lago de Garda cara aos Alpes. Como é vegano, pedira que levásemos algo de comida sen carne, peixe, leite nin ovos. A poder ser, tamén sen alcol. Picado no meu orgullo, decidín non levar unha ensalada ou un tabule para non pasar polo típico carnívoro que non sabe cociñar se non hai colesterol polo medio. Foi así que surxiu a idea dunha empanada de tofu.

Pero en realidade o importante non é que a empanada fose de tofu ou de parrochas. O verdadeiramente importante, o que converteu o serán de onte nun momento histórico, foi que esa foi a primeira empanada que fixen na miña vida. E aínda que a infraestrutura da miña casa é máis ben precaria, cun forno eléctrico de xoguete e un molde desmontábel de biscoito fixen unha empanada vegana que había que vela. Acaba de comezar unha nova era na miña vida.

Aí a teñen, antes e despois de entrar no forno (in memoriam do inesquecíbel post da robaliza do finado de Todonada, D.U.P.):

P.S.: ao final non fun á festa vegana. Xurdiu outra opción bébedo-colesterólica que non puiden rexeitar.

torres no aire

2006-10-15T20:34:00.000+02:00

Lévalo facendo toda a vida diante do espello do armario pero coa porta do cuarto ben pechada? Agora pódelo facer diante dunha masa enfervorizada de fans ansiosos por unha pinga da túa suor.

Participa nos Campionatos Mundiais de Guitarra de Aire.

E non é que teña nada que ver cos campionatos, pero xa que estamos:

goldener oktober

2006-10-15T20:00:00.000+02:00

Hai unha semana, Berlín acolleume no seu mellor. Días frescos pero claros, sol e xente sentada fóra. Está comezando o que os polacos chaman o outono dourado: últimas raxeiras ao sol antes do inverno polar e árbores entre o amarelo e o vermello.

A chegada a Berlín, ademais, sempre ten sorpresas relacionadas coas novidades urbanísticas que se produciron na miña ausencia, unha constante nunha cidade que leva completamente en obras desque caeu o Muro. Por exemplo, dentro duns días vai reabrir o Bode-Museum, un edificio que eu aínda non coñezo simplemente porque está en restauración desde que cheguei aquí. As ribeiras do río na zona da estación central xa están deixando de ser un páramo postnuclear en pleno centro para tomar forma de paseo fluvial. En definitiva, todas aquelas cousas que facían de Berlín un lugar francamente estraño vanse atenuando aos poucos. Pero o final aínda está lonxe. Xa o dicían o outro día na tele do metro: os berlineses téñense que facer á idea; aínda quedan outros 15 anos de obras masivas para que isto teña algo de xeito. Mentres tanto, afáganse á lama, o ruído e as pasarelas de madeira.

Iso si, cando acaben vailles quedar isto niquelado.

heimat

2006-10-15T19:55:00.000+02:00

Ao final, nunha semana que pasei alí a Galiza non lle deu moito tempo de ser moi distinta. Pero as mudanzas estaban aí, materializándose aos poucos. Aínda así, a sorpresa maior foi atopar a meus pais incomodados entre si. Será pola falta de costume, será pola miña consabida covardía, pero a situación obrigoume a fuxir da casa e ao final acabei pasando boa parte da semana entre Santiago e o San Froilán.

Non, non me dou acostumado á sensación de que me necesitan.

tristeza post-coitum

2006-10-01T17:25:00.000+02:00

Hai catro días, ao aterrar no aeroporto Sá Carneiro do Porto souben que ese día chuvioso ía marcar un antes e un despois en moitas cuestións. Non me enganaba. Levo dous meses a cabalo entre Londres e o Brasil, vivindo nunha burbulla. Pero agora... Fuegho retorna definitivamente a Galiza despois de cinco anos en París. M)alicia parece encarreirar a súa vida laboral e faise grande. Cesare lisca do país e comeza por establecerse en Escocia. A seguinte xeración da miña familia avanza ficha: un neno que vin nacer, a quen lle mudei os cueiros e lle dei o biberón, vaise mañá para Santiago a comezar a súa vida universitaria e repite así unha historia da que eu mesmo fun protagonista doce anos atrás.

É por iso que nin Galiza, nin Santiago nin eu volveremos ser os mesmos. Dentro dunha semana comeza o que pode ser o meu último ano en Berlín. E veremos o que acontece.

últimos días

2006-10-01T17:20:00.000+02:00

Desde Rio, Búzios recibiunos soleado e case sen arxentinos. Ouro Preto despregou o seu clima de montaña e mostrounos baixo o orballo o seu pasado de febre do ouro, pero deixounos claro que agora do que realmente vive é do turismo e dos precarios concesionarios de automoción, dos talleres de motos, das tendas de pezas para o motor que tanto alí como en Mariana florecen pola beira da estrada.

Despois, noites de ônibus, outra vez Rio, cansazo, Recife, avións, Natal, noites transatlánticas e finalmente Lisboa. "Senhores passajairos" soou tan mal que non puiden reprimir un aceno de anoxo.

deputaaado estaduaaaaal...

2006-10-01T17:09:00.000+02:00

Foi chegar ao Brasil e verse envoltos pola campaña electoral e pola sorpresa das súas particularidades. Por unha banda, as persoas-bandeira que hai cada poucos metros nas estradas e rúas do país, todo o día de pé ou sentados en cadeiras de plástico, sós ou en grupo, termando da bandeirola do candidato que lles pagou máis por estar así. Pola outra, a enorme cantidade de diñeiro que se inviste en música: cada candidato ten unha sintonía persoal, normalmente cancionciñas animadas en que se repite moito o seu nome e o seu número para a elección (cada candidato ten un número que o identifica no momento de efectuar o voto; por exemplo Lula é o 13). Despois de pagos os músicos aínda hai que pagar para que centos de coches circulen o día enteiro con esas músicas saíndo de equipos de megafonía tan grandes que ameazan con esmagar os vehículos, ou polo menos con esfondar os amortecedores.

riogayguide

2006-09-24T16:44:00.000+02:00

O que non sei é como non me decatei antes...

A casualidade fixo que o meu aloxamento en Rio de Janeiro fose durante estes días un albergue no medio e medio da zona gay de Ipanema, na esquina de Barão da Torre con Farpe de Amoedo. Por iso non quixen evitar coñecer o que se cocía por estes locais.

Despois dun par de horiñas en Le Boy, o mulato máis espectacular do local, descamisado e con viseira, abandonou o grupiño que se fora formando ao seu arredor no mazadeiro e púxose ao meu lado. Aos poucos minutos xa estabamos; eu non o podía crer. O rapaz mantiña os ollos pechados, como finxindo estar algo aturdido, pero non o atribuín a nada en especial. Cando a cousa foi pasando a máis notei certa resistencia. Insistín e volveuse resistir. De repente decateime do que estaba pasando: aquel rapaz non estaba alí por deporte...

Confirmoumo cando abrín os ollos e me separei: chascou a lingua, deu un paso a un lado e liscou, perdéndose entre a xente.

O seguinte era enxeñeiro e de São Paulo. Moito máis cariñoso. E gratis.

exóticos

2006-09-23T16:32:00.000+02:00

Non fan falta moitas luces para entender que dentro do Brasil hai varios países, cada un máis interesante ca o anterior. Fronte ao exotismo sen matices de Bahia, africana, suorosa, con cheiro permanente a aceite de dendê, Rio de Janeiro preséntase cun exotismo máis domesticado. Isto é unha cidade occidental posta no medio do trópico, e iso nótase en que os propios cariocas, cunha perspectiva occidental, se consideran a si mesmos exóticos sen acabar por completo de selo.

En Rio volvéronse pór de moda os antigos bailes. Onte, no barrio de Lapa, despois de cearmos un cabrito impresionante no "Nova Capela" (moi recomendábel), fomos ao Club dos Democráticos. Unha curiosa mestura de adolescentes con aspecto indie (moitos), maduros do barrio, estudantes de bailes de salón, trintaneiros/trintaneiras bohemios ou non en busca de cacho e turistas curiosos ocupan unha sala de finais do XIX con chan de madeira e ventiladores de teito. Bailan todos ao son dunha orquestra de samba e sentan de cando en vez nas mesas que rodean a pista para observar aos demais. É difícil de entender, pero é así.

Rio de Janeiro

2006-09-22T23:15:00.000+02:00

Hai cinco días, chegar ao aeroporto de Rio de Janeiro foi unha emoción intensa que logrei conter até que desde o ônibus cheguei a ver a bahía de Guanabara e o Pão de Açúcar ao fondo. Eran moitas historias familiares e moitas cousas xuntas. Tiven que chorar.

acarajé e abacaxi

2006-09-14T21:55:00.000+02:00

Levamos uns días en Salvador e Fuegho conta:

Vivimos xusto enriba da -créano ou non- "Tortillería-Bar Galicia". A praia do Porto de Barra, coa vista das luces da illa de Itaparica ao lonxe, a dunha ducia de pasos (descalzos, que se non os Meninos da Rua róubannos as hawaianas, disque).
Traballamos o xusto. Mercamos o xusto tamén, mais facémonos timar a cada ollada. Dannos muita lástima occidental e soltámoslles os reais.
Danzamos no Pelourinho forró, samba, axé, pagode, nomes que veñen de tan lonxe coma as horas do reloxe, que diria o outro.
A cabocla era a que máis triunfaba. O resto tentabamos combinar os movementos corporais (torpes, fóra de contexto) coa discreción por respeito aos nosos convidados e ao decoro con que pretenden andar polo mundo os que xa non é a primeira vez que saen da casa. Somos, como todas as cartas de amor, ridículos. Mais posibelmente sinceros. E hai, sen dúbida, que querernos.
Esta noite imos de cea, lucir lazadiñas coridas do BONFIM e tentar achegarnos desta xente que, a todas luces, nos supera.

incidencias

2006-09-11T00:09:00.000+02:00

Aquí domingo polo serán nun cíber-supermercado da rodoviária (estación de autobuses) de Maceió.

Hai unhas horas vin por aquí unha rapariga que levaba no bolso unha chapa d'A Reixa. Si, o pub de Santiago. Pareina e pregunteille: é italiana, estivo de erasmus en Compostela hai cinco anos e agora leva un mes dando voltas polo Brasil. Recomendounos un aloxamento na casa duns fulanos en Santa Teresa, Rio de Janeiro. E rememorou os seus tempos de borracheira en SCQ.

Xa tenho un pouco de diarrea, se cadra polo xelo da caipirinha. Pero non hai falho, como xa estaba previsto tamén tenho antidiarreicas. Dentro dunha hora collemos un ônibus nocturno que nos vai deixar manhá pola manhá en Salvador de Bahia. Queimando roda.

manda truco en Pernambuco

2006-09-10T23:52:00.000+02:00

Olinda, macaxeira, Porto de Galinhas, sururu em molho de coco, Maracaípe, farofa, Maceió, charque, Praia do Francês.

Homens. Ônibus.

promesas cumpridas

2006-09-07T22:07:00.000+02:00

Faltaron millóns de posts por facer en Londres. A secuencia dos acontecementos foi máis ou menos así:

1.-Luns ás 5 e pico da manhá collemos un metro en Baron´s Court. Ás 07:33h da manhá chegabamos sen folgos ao mostrador de Ryanair de Stansted para descubrir que acababan de pechar a facturación uns minutos atrás.

2.-Fartos do dispendio, e tendo en conta que tiraramos as chaves da casa de Miss White polo oco do correo, decidimos non volver a Londres para non ter que pagar o tren de volta e un aloxamento.

3.-En consecuencia, pasamos 24 horas e media no aeroporto de Stansted até coller avión do día seguinte á mesma hora. Como hai voos desde as seis da manhá e non hai transporte público a esa hora, centos de persoas dormen no aeroporto todas as noites. Nós, que non estabamos precavidos, quedamos sen sitio nos bancos e durmimos no chan.

4.-Chegamos a Santiago de Compostela, vexo a m)alicia e a Cesare cinco minutinhos e despídome deles. A m)alicia vou tardar unhas semanas en vela, seguramente en Santiago. Con Cesare xa quedo en vérmonos directamente en Escocia.

5.-Estou na casa de meus pais día e medio xestionando as próximas semanas, repartindo souvenirs de Londres e asistindo ás xornadas gastronónicas da castanheta que ten preparadas minha nai.

6.-Xoves ás 5 da manhá saio da Corunha conducindo en dirección sur. Acompánhanme meus pais.

7.-Ás 6:20 recollo a Fuegho en Redondela. Despedímonos de súa nai e seguimos en dirección sur.

8.-Ás 7:00, á altura de Braga, Fuegho decátase de que non ten o pasaporte. Chama á casa para que llo traian a toda velocidade ao aeroporto Sá Carneiro.

9.-Chegamos ao Sá Carneiro e falamos cos de facturación para que tenhan piedade de nós. Compórtanse con amabilidade extrema.

10.-Cinco minutos antes de embarcar e tras unha espera de angustia máxima, chega o pasaporte de Fuegho. Ás 9:10 hora portuguesa embarcamos para Lisboa.

11.-Chegamos a Lisboa e collemos outro avión.

12.-Lémbranse dun post que fixera o ano pasado falando dun país tropical? Pois ben, cumprindo as minhas promesas, unhas poucas horas despois de saír de Lisboa ténhenme escribíndolles desde o aeroporto de Recife, Brasil.

Aquí comezan As Crónicas Nordestinas.

Shakespeare, gaiteiro!

2006-08-30T16:03:00.000+02:00

Decidimos ir ver unha peza de Shakespeare no Globe, o teatro construído á beira do río segundo os canons da época isabelina. Dado que pagaramos a entrada barata para estar de pé no círculo central e estar máis perto dos actores, tivemos que abrigarnos ben porque esa zona está máis ou menos descuberta e en Londres sempre pode chover, a calquera hora e en calquera momento. Foi realmente xenial ver unha peza así nun teatro que imita as condicións para as que foi pensada: os actores mesturábanse co público continuamente, dirixíanse a el, interpelábano, demandábanlle respostas. E nós, que estamos máis ben acostumados a teatros italianos e a actuar como simples observadores, a pasar desapercibidos ocultos na escuridade das butacas, reaccionabamos con timidez, con medo a berrar cando non tocaba, con medo a non saber seguir as normas. O traballo dos actores nunha traxedia con elementos de comedia negra foi maioritariamente impecábel, e a montaxe deixoume sobrepasado cando chegou o sorprendente uso das máscaras (orientais?) e a introdución do anacronismo como elemento cómico (aínda que non sei se iso xa está recollido no texto). Iso si, non vaia quen sexa facilmente impresionábel: o sangue corre a regos.

Houbo un momento, xusto no final, en que tanto Fuegho coma min nos rimos coma parvos e non puidemos compartir a graza con ninguén máis do público. A peza está ambientada na Roma clásica, e cando ao final chegou o momento de saíren os actores a saudar, tamén saíron ao escenario os músicos, vestidos de época e tocando instrumentos que pretendían dar un aire de cousa antiga, remota, exótica, propia do tempo da peza. Adiviñen que instrumento se está tocando no Globe este verán/outono ao final de cada representación de Titus Andronicus:

Unha gaita galega. Con ronqueta.

club

2006-08-28T05:22:00.000+02:00

Despois de pasar dúas semanas rodeados polo ambiente familiar e cálido das putas e dos traficantes de King's Cross, fixemos a mudanza. Había sitio na casa de Miss White, que agora mesmo pasa as súas vacacións en Galiza, e un seu compañeiro de piso estábanos esperando para explicarnos os trucos do apartamento, así que recollemos todo, despedímonos do centro ruidoso da cidade e collemos o metro en dirección sudoeste.

Máis alá de Chelsea, un pouquiño despois de Kensington, os silenciosos e burgueses Baron's Court e Queen's Tennis Club recíbennos coa súa aura de teren sido a localización dun filme londiniense de Woody Allen. As fileiras de casas baixas idénticas danlle á rúa un aire de vila. Os seguratas controlan nos portalóns de reixa a entrada aos terreos do club de tenis. A trintaneira con cola de cabalo e polo e shorts brancos senta a un tomar un crème e un croissant na terraza do C'est ici, o café francés do barrio. Hai un código numérico para entrar nos xardíns privados con cancha de tenis propia. As paredes de tixolo vermello e os bastidores de madeira pintada substitúen o formigón e o aluminio.

Profunda, idiosincraticamente británico, este bairro é algo así como estar nun libro de Alan Hollinghurst. De feito, posibelmente sexa o máis próximo que vou estar de vivir nun escenario coma o de The Line of Beauty. Outro mundo.

accomodation

2006-08-28T03:48:00.000+02:00

Fuegho e mais eu pasamos as dúas primeiras semanas deste mes nun albergue de xuventude moi perto de King's Cross. Compartirmos cuartos mixtos de 10 liteiras permitiunos entrar en contacto cunha fauna francamente variada ao longo deses 15 días, desde a familia indostaní que viña coñecer a capital da ex-metrópole e non dubidaba en meter o avó de setenta anos no medio de todos aqueles adolescentes rastafaris (así non me estraña que o vello collese aquelas lascardas de bourbon nada máis erguerse, ante a ollada atónita de todos os que almorzabamos o leite e cereais que ofrecía o albergue) ata o par de mochileiros quebequeses de 18 anos que medían 2 metros e medio e queixábanse nun francés incomprensíbel de que aquelas liteiras eran para ananos (vese que a selección natural naquelas terras do norte funciona a tope: todas as xeracións precedentes de leñadores estaban presentes naqueles bíceps, naqueles pectorais e naqueles dorsais).

Un día acordei ás catro ou cinco da mañá e no medio do cuarto, a un metro e medio de min e entre todas as camas cheas de xente durmida, desde a miña liteira superior vin a cabeza dun fulano de pé na escuridade. Pareceume un pouco estraño pero non puiden evitar pechar os ollos, cheos de areas de sono. Cando os dei aberto outra vez, xa non puiden ver o tipo. Aos poucos segundos a súa cabeza volveu aparecer, e de alí a outro pouco, caeu de novo fóra do meu campo visual. Achegueime á beira da liteira para ver o que pasaba alí embaixo e de súpeto comprendín: o rapaz estaba axeonllado nunha alfombriña e tiña a cabeza pousada no chan, rezando cara á Meca.

Houbo durante varios días nese cuarto tamén un pai cun fillo. O pai tiña máis de cincuenta anos e xa lle daba a pinta que era un fulano particular, algo neurasténico. O rapaz debía ter uns once anos e mostraba o laconismo e a pasividade de quen ten que aturar as excentricidades dun pai así. Os puños da súa camisa branca(!) aparecían cada mañá máis cheos de merda pero el naturalmente non se inmutaba e seguía almorzando en silencio o leite e os cereais coa ollada posta no infinito mentres seu pai localizaba a súa vítima desa mañá e comezaba unha perorata que só acababa cando o interlocutor fuxía con algunha escusa.

Chamárannos a atención desde o primeiro día pola fala. Desde o primeiro momento en que os ouvimos falar comezaron as especulacións: soaba absolutamente a francés pero non se entendía nada de nada. Son bretóns -concluín inmediatamente-, non hai dúbida. E a verdade é que aquela hipótese cadraba ben co friquismo que demostraba o pai. Así que botamos uns días contentísimos observando aquel caso único de transmisión xeracional do bretón até que un día me tocou almorzar xusto enfronte do rapaz. Eu levaba posta a miña camiseta de Aeroflot escrita en alfabeto cirílico, e despois de lle botar unhas olladas furtivas, o rapaz saíu da súa ausencia e preguntoume:

-Where did you buy your t-shirt? It's Russian.

-Yes, it's Russian, but I bought it in Berlin.

Con aquela resposta quedara satisfeito e parecía disposto a voltar ao seu riquísimo mundo interior. Pero eu non quería desaproveitar a oportunidade.

-Do you come from Brittany?

-Sorry?

-Do you come from Brittany?

-No, I come from France.

A todo isto, o pai, que estaba sentado ao seu carón e levaba media hora dándolle a vara a algún italiano despistado, xa puxera a parabólica e estábame respondendo ao mesmo tempo ca o fillo:

-Yes, I come from Brittany.

-Oh, I was quite sure because as I had heard you speaking something that I couldn't understand but sounded like French, I thought you should be speaking Breton -expliqueille índome de sobrado.

-Oh, no, we speak Greek!

A miña cara de flipado debeu ser como para sacarlle foto. Eran franceses (seguramente bretóns, pero iso xa non quedou claro). O pai, tal como lle explicaba a todas as súas vítimas, aprendera unha chea de idiomas porque sabía ben que ao viaxar, se tentabas falarlle á xente no seu idioma tratábante mellor; polo visto incluso falaba o francés con acento valón cando ía a Bélxica... Cando o neno comezou a ir á gardería, o pai decidiuse a falarlle en grego en previsión dunha viaxe que ían facer a Chipre, para que o rapaz puidese dicir ola, adeus e catro cousas básicas. Pouco tempo despois, o neno falaba grego en soños e controlaba mellor o alfabeto heleno ca o latino. Agora a súa lingua era sempre o grego para practicar continuamente e non perder habilidades.

Cando conseguín escapulirme de todo aquilo o pai deume o seu cartón de visita, con páxina web incluída. Aquí os teñen: Thierry et Alouchka Dolidon.

Londres no verán

2006-08-28T03:46:00.000+02:00

Como estou comprobando neste mes de agosto, Londres no verán é lixo no chan, lixo no metro, lixo no bus, lixo no tren, lixo e lixo e lixo.

Londres no inverno

2006-08-28T03:43:00.000+02:00

Como puiden comprobar na miña última visita, Londres no inverno é meter os dedos no nariz e sacar cacolas completamente negras, mostra da polución ambiental.

Torquemada, 'osos, tumba, remexer

2006-08-16T12:41:00.000+02:00

Dado que Fuegho, que me acompanha neste veran londiniense, atravesara o tunel para pasar a fin de semana en Paris pinando co seu churri, domingo pola manha collin un tren en Waterloo para facer unha excursioncinha fora da cidade. Unha hora e media despois baixei en Canterbury e fun case dereitinho para a catedral. Ao chegar habia misa cantada dentro do coro gotico, asi que sentei para escoitar o concerto e quedei pensando no efecto que teria o antigo coro petreo do Mestre Mateo na nosa nave romanica.

Nestas chegou unha familia xaponesa. Pola porta oxival do coro podiase albiscar a figura do mestre de canto dirixindo a masa coral, e asi que a nai de familia o viu puxose a rir, sinalalo e imitar os seus movementos de director. Cinco segundos despois, no medio da misa e en plena magnificencia gotica da nave central de Canterbury, cinco xaponeses e xaponesinhos sacabn fotos, rian abertamente e movian os brazos coma tolos ante a atonita ollada do resto de turistas occidentais.

andar á contra

2006-08-16T11:52:00.000+02:00

A mesma noite do concerto dos Pet Shop Boys, saindo por Churruca, acabei coincidindo en todos -reparen ben no que digo: todos- os locais en que entramos cun rapaz que levaba a mesma camiseta ca min. Estame ben, pensei, por andar usando en Galiza a minha roupa de Inditex.

Sabado noite, en Londres, vou a un local de rapaces e vexo un mozo coa mesma camiseta de Zara. Afortunadamente, ese dia non a levo posta. Pero o tipo cachame mirandolle o peito e comeza a roldar. Como non me parece cousa de xeito, decido facer o avion durante un bo cacho. Unha horinha despois, cando se cansa, pasa ao meu caron e dime:
-Bye.
-Bye -respondolle.
-Tchau?!? Mas como tchau?! Es portugues? -xuro por Deus que eu non dixen chao nin nada que se lle pareza. E en calquera caso, que carallo ten chao de portugues?
-Não.
-Como?
-Não sou portugues, não!
-Ai não es portugues, claro. Eu tambem não... -conversacion mas gallega no la ha parido madre en lo que va de historia.
-Não, a serio, não sou.
-Olha, pois falas muito bem.
-Obrigado.
E vaise.

Domingo á noite, en Londres. Vou a un club de mozotes endrogados sinteticos e, nun exercicio de idiotez sen limites, levo unha camiseta de H&M. Ao pouco de entrar vexo un rapaz coa mesma camiseta ca min. Decido non me achegar.

totally devoted to you

2006-08-12T13:02:00.000+02:00

E agora, despois dos meus primeiros 7 dias en Londres, tenho por fin vagar para sentarme con calma diante dun teclado britanico, sen acentos nin ningunha alegria ortografica alen dos standards anglosaxons.

Nestes dias xa tiven tempo de facer moitas cousas no centro do imperio. Pero a mais importante e sen dubida a mais facil foi namorarme de Ben. O meu profe de ingles.

23-07-2006/06-08-2006

2006-08-12T12:31:00.000+02:00

Esas duas semanas en Galiza foron dunha actividade tan frenetica que non deron para conectarse a rede mais ca en ocasions contadas e breves, as xustas para borrar o spam das contas de correo.

Pero entre os grandes momentos podemos contar:

-andar polas festas do patron e terlle que explicar a minha hospede armenia o que significaban aqueles berros que proferia a xente que andaba arredor da Porta Santa o dia 25 a mediodia. Un par de amigos meus estaban por ali casualmente e cando me viron achegarme a orella da rapaza para reproducirlle "Galiza ceibe" non podian conter as gargalladas.

-subir a Ribadeo para unha divertida cuchipanda e resdescubrir a esquecida paisaxe do norte. Debia haber uns tres anos que estando en Galiza non visitaba ningun lugar a leste da AP9, tirando talvez a cidade de Lugo. A vista de Castropol desde o xardin do parador de turismo de Ribadeo deixoume cativado. Hai que volver con calma.

-Chamanse Mundomix e son varias rapazas duns 15 anos que viven en Bruxelas. Hai unha medio galega medio andaluza, unha flamenca e tres marroquis. A flamenca toca a gaita e as outras tres bailan o solto e acompanhan as pandeiretas con letras en galego e arabe. Duas das marroquis falan tamen aleman porque sua nai criouse en Colonia. Para o ano prometen volver falando o galego mellor ca calquera dos presentes e desde logo xa son capaces de sacarme puntos de muinheira que non dou collido ata a terceira vez.

-nun mesmo dia conduzo desde Ribadeo a SCQ e desde ali levo as minhas hospedes armemia e alema a conhecer Noia, Baronha, Corrubedo, as praias do Carreiron, Cambados, Combarro e Pontevedra, con volta para durmir, rendido, en SCQ. Ainda que durante o caminho procuro evitar a maior parte da costa indo por vias rapidas para ocultarlles o desastre, ao sair da Illa despistome e acabo indo ata Cambados pola estrada. A vergonha inundame: temos un pais tan chungo que me ponho encarnado ao lembrar os meus comentarios de superioridade hai uns meses ante o caos de ladrillos e o cemento de Macedonia. Tetovo-O Salnes, a mesma loita.

-o concerto dos Pet Shop Boys en Vigo resulta un bluf. Francamente aborrecido, serveme para descubrir que pagar por un concerto en Castrelos e ridiculo.

-Cesare encontrase cun vello conhecido en Churruca. O tipo vive actualmente en Londres e 'e o suficientemente estupido para dicirlle, entre outras lindezas, que deberia escoitar menos Ana Kiro. Inmediatamente Cesare interpreta que o estan prexulgando simplemente polo feito de falar galego. Eu estou seguro de que foi asi. Incluso acompanharia ao pobre Cesare a comisaria para ponher unha denuncia por discriminacion linguistica. Mesmo lle axudaria a darlle unha malleira ao fulano. Ata ai todo ben. Pero que me maten se entendo por que tenho eu a culpa de que os ex amigos de Cesare sexan idiotas. Con amor,

-con poucas horas de diferenza, o seu mozo e mais eu mandamoslle cadanseu SMS a m)alicia. O contido 'e o mesmo nos dous casos: puta. Como se sentira un estando tan disputado polos homes?

continuación

2006-07-24T20:23:00.000+02:00

E agora, dentro duns minutos: ir a Santiago, concerto de The Homens...

pasou o día

2006-07-24T20:17:00.000+02:00

Petrus encargárase de comprar as entradas para a festa oficial do orgullo, a partir das 22:00 no Arena. Á beira do río, unha enorme nave que servira a comezos do século XX como garaxe dos buses urbanos da cidade: esa noite, música en vivo e videoproxeccións. Ao seu lado, outros pequenos edificios industriais reconvertidos en salas de concertos et alii: esa noite, techno duro e cuarto escuro. Entre a nave e o río, o chan cheo de area recreando unha praia con posto de bebidas: esa noite, música de festa surfeira californiana anos 60. Atracado na ribeira, un barco con música e performances distintas en cada cuberta. Flotando no propio río, unha plataforma de madeira con hamacas e grandes pufs: esa noite coma todas, dedicada a lounge ao aire libre no medio do río Spree.

No extremo da plataforma, e tamén flotando do medio do río, unha piscina descuberta disposta para recibir o público máis acalorado da noite.

Nunha noite quente coma as do trópico, bañámonos na piscina case ao chegar, sobre as doce media da noite, cunha panorámica fantástica do río, a ponte de Oberbaumbrücke e a torre da televisión. Polo medio achéganse un rapaz e unha rapaza nadando e comentando cousas como "es increíble, estamos en Berlín nadando en una piscina en medio del río en plena noche!!". O acento del sitúao en Madrid; o dela non me permite adiviñarlle a comarca, así que lle pregunto: "ti es galega, non?". É de Noia, veu a Berlín para un campo de traballo urbano e tanto el coma o seu recente amigo madrileño están emocionados co plan desa noite.

Máis tarde, despois de secar ao aire, algo de bailoteo en todas as zonas abertas, algo de bebida e unha visitiña ao dark-room. Como seguindo unha especie de tradición, o meu encontro desa noite é oriental, pero desta vez non chinés, senón vietnamita, e chámase algo así como Liung. É extremada e desconcertantemente cariñoso, tendo en conta o contexto. Cando nos despedimos, tras unha preceptiva ducha, vólvome mergullar na piscina á espera de que Petrus acabe co que trae entre mans. Un holandés arquitecto, axente inmobiliario en Berlín desde hai dous meses róldame durante uns minutos e comeza a falarme facéndome afagos: pregúntame se nado habitualmente nun equipo. Como hai meses que non piso nin o ximnasio, ríome e el vai collendo confianza. Aos poucos minutos tenta refregar a súa erección contra a miña perna dereita, pero entre que non hai nin 15 minutos que saín do episodio anterior e que temo a reprimenda do socorrista se nos ve lixando a auga comezo a baixar un pouco o ton da situación e acabamos sendo simplemente amábeis, nunha conversa que mantemos mentres o sol comeza a saír sobre as árbores de Treptow e os patos comezan a rodear a piscina, nadando no río. Despedímonos xa fóra da auga, despois de secarmos xuntos sentados na plataforma que nos une á ribeira.

Ás seis da mañá lisco e collo o metro para a casa. E desde aí, todo é un fragor sen descanso: limpar e ordenar para un amigo que vai pcupar a miña casa berlinesa na miña ausencia, saír pitando para o aeroporto, voar a Madrid, deixar as cousas na consigna para tomar un café rápido con Rebelde, que está casualmente por alí, volver a Barajas, voar a Alvedro, chegar á casa.

Durmir.

CSD

2006-07-24T20:13:00.000+02:00

Este ano, grazas á multicoastalidade, asistín a tres celebracións do Día do Orgullo Gai (ben, en realidade catro, se contamos as festas do barrio de San Pedro en Santiago de Compostela). A da Coruña, o propio día 28, pequena pero un auténtico éxito para ser a primeira convocatoria, foi deliciosamente antisistema. A de Santiago de Compostela, máis grande, cada día máis institucional (fóra a i-alma) e cun concerto que me reconciliou cos Astrud.

Como xa teño contado, en Berlín celébranse dous desfiles do Orgullo simultaneamente: o grande, institucional, con trailers cheos de culturistas e un discurso do alcalde ao pé da Siegessäule, e o pequeno, o anarca, cunha furgalla con amplificación e actuacións de drags e punkies no palco da Oranienstr. Este ano, a anarca tivo lugar o día normal, pero a grande tivo que ser atrasada porque o seu percorrido final coincidía coas pantallas xigantes que se instalaron no Tiergarten para as megacelebracións do mundial de fútbol. Así que se celebrou este sábado.

Como habitualmente, os tambores de guerra do house que emitían os trailers xa comezou a chegar desde o Ku'damm ás miñas xanelas desde as once e media da mañá. Pero este ano tomámolo con calma e só nos unimos ao cortexo ás tres, despois dun fantástico brunch na casa de Petrus. No desfile? Abundaban os esteroides, os anabolizantes, a testosterona e as marcas comerciais. Klaus Wowereit, o noso alcalde marica, deu un discurso en que lle deu os parabéns a Zapatero por impor a igualdade legal nun país cunha sociedade tan católica e meteuse convenientemente cos polacos, os serbios e todas esas nacións orientais tan adorábeis.

O hábito de asistir cada ano a esta festa e a repulsión que me provoca a súa mercantilización nas grandes cidades fixo que non lle vise nada de especialmente emocionante. Son as árbores que non deixan ver a fraga. Agora párome a pensalo e enfurézome lembrando o titular dunha revista que vin nun quiosco do aeroporto o propio domingo: "Continúa a ter sentido o Christopher Street Day"?

Tanto ou máis ca nunca, viva o Día do Orgullo.

Hitze

2006-07-20T20:48:00.000+02:00

Antonte volvín a Berlín coidando que me libraba finalmente das temperaturas sufocantes dos últimos días. Ía calor incluso na Coruña!!

Tiven que parar en Madrid e naturalmente a cousa non melloraba. Algúns termómetros marcaban os 40º e a certa altura decidín meterme no Retiro por ver se a cousa melloraba. Andando, andando, decateime de que entrara nunha zona de engate. Non daba creto ao que vía: suando coma cochos, a media tarde aínda había fulanos con humor para vagar e vagar polos carreiros do parque, intercambiar olladas, sentar nos bancos á espera e mudar as posicións estratéxicas de observación nun ballet de coreografía complicada en que non quixen entrar.

Finalmente, ao serán, o avión para Berlín. Por fin algo de fresco, pensei. Pero chegamos perto das once da noite e ao saír do aire acondicionado do avión chegoume á cara unha bafarada tropical en pleno aeroporto de Schönefeld. Onte, máximas de 36º. Hoxe, o día máis caloroso do ano segundo a tele, debemos chegar perto dos 40º. No traballo suamos e suamos: por unha parte non hai aire acondicionado, e pola outra, como a xente non está acostumada a lidar con estas temperaturas, abren as xanelas de par en par, sen se decatar de que fóra vai moita máis calor ca dentro. Un inferno.

De todos os xeitos, o sufrimento diúrno non ten nada que ver co nocturno. Onte decidín baixar a un lago e pasar alí o serán á espera de poder volver á casa. Pero non houbo nada que facer. Ao chegar, ás dez e media da noite, o termómetro interior marcaba 30ºC limpiños. O exterior 27ºC. Malia a exigua diferenza, abrín todo e senteime no balcón a ler e esperar que a cousa amainase.

Pasada a medianoite o asunto ía polos 28º, así que me duchei en auga fría e deiteime sobre a cama completamente espido.

Ás cinco da mañá acordei suando. O sol xa quentaba, alto no ceo, a temperatura subía e nos telexornais de 24 horas os agricultores de Brandemburgo queixábase de que, por falta de auga, o cereal secara sen madurar. Ducheime outra vez e decidín comezar o día.

descubrimentos

2006-07-20T20:35:00.000+02:00

Un día desas tres semanas en Galiza recollín unha armenia no aeroporto. Chegaba para pasar o mes de xullo en Santiago e eu ofrecérame, dado que estaba no país, a ila buscar a Lavacolla e darlle unhas orientacións básicas na cidade.

Despois de chegar ao seu aloxamento e sufrir o encontro coa extrema profesionalidade da hostalería galega (no comment) saqueina á rúa para irmos cear. Decidín poñela a proba, e así llo dixen. Fomos probando.

Pementos de Padrón, todo ben.

Revolto de grelos e lagostinos, todo ben. Segundo ela, en Armenia tamén hai grelos. ?

Polbo á feira. Polo visto, ela come peixe sempre que non saiba moito a peixe. Como me comentou despois, como en Armenia non hai mar, a súa relación co peixe é escasa. De feito, tamén me confesou que nunca se bañara no mar (tranquilos, polo que sei xa se bañou na praia de Laxe). Despois de probar o polbo, aseguroume que estaba moi bo; polo visto non sabe moito a peixe. Cando eu xa comezaba a rir, completou: "sabe un pouco coma a cobra". O meu riso petrificouse.

Luras en tinta. Só con ver aparecer a cazoliña negra xa puxo cara de non comprender.
-Que é iso? Peixe?
Despois de aclararlle que non todo o que viña do mar eran peixes, díxenlle que eran luras.
-Pero ese mollo negro que é?
-Xa sabes que en alemán isto chámase Tintenfisch. O mollo é a súa tinta.
-A tinta?! Pero en Armenia pensamos que esa tinta é velenosa!
Ofrecinme a catar eu primeiro a tinta para tranquilizala e demostralle que non a quería matar con métodos propios da Roma imperial. Cando foi a súa vez dixo:
-Uf, isto é moi forte.

E as luras cominas eu.

reconto

2006-07-20T20:32:00.000+02:00

Vigo:

praia do Vao

Cangas:
praia de Barra

Sanxenxo:
praia de Bascuas

Arteixo:
praia de Combouzas (aka -para os non entendidos- "praia nudista de Barrañán")

Oleiros:
praia de Espiñeiro
praia de Coudelos (aka -para os non entendidos- "praia das margaridas")
praia de Naval
praia da Cova da Hedre (aka -para os non entendidos- "cala de Santa Cruz"/cala de Naval")
praia de Porto Covo (aka -para os non entendidos- "praia de Santa Cruz")
praia de Bastiagueiro

Para tres semanas de visita, e con todo o que tiña que facer, non estivo mal. O resto é máis ou menos accesorio.

frustración, máis ou menos

2006-07-20T20:20:00.000+02:00

Nada de San Xoán, ao final tiven que pasar case toda a noite no aeroporto de Madrid-Barajas compartindo co resto de galegos o maltrato que nos deparan as aeroliñas españolas.

Iso si, compensei bastante o feito de que este ano non houbese as miñas choqueiradas de facer a lumerada no balcón nin nada diso. Explícome. Cheguei á casa finalmente ás 4 da mañá, despois de múltiples peripecias aeronáuticas. Metín a equipaxe para dentro e, cheo de carraxe, decidín baixar á praia por se aínda había algo. Polo areal había máis dunha ducia de lumeradas ardendo, pero a aquela hora xa non había literalmente ninguén: só a praia, as ondas, as lumeradas e mais eu.

Baixei á area. Mirei para o paseo marítimo: ninguén. Mirei para as xanelas do hotel: ninguén. Mirei para as casas máis proximas: aparentemente, ninguén.

Achegueime a unha das lumeradas. Volvín facer unha rolda de recoñecemento visual. Saltei.

san xoán

2006-06-23T11:47:00.000+02:00

Pero claro que a subida de temperaturas ten algunhas vantaxes. Sempre digo que a mellor época de Berlín son precisamente as semanas centrais de xuño, fundamentalmente porque é o momento da floración dos tileiros. Unha das características de Berlín é a frondosidade da cidade: a maior parte das rúas están cheas de árbores enormes que forman túneles verdes e incitan ao paseo. Como moitas delas son tileiros, a estas alturas todo Berlín vive inmerso no seu arrecendo. É delicioso.

O meu balcón, ademais, aproveita moi ben a radiación solar. Este ano, en abril, ademais das flores e das herbas aromáticas, decidín pór un pé de amorodos, por ver se se daban. Onte comín os primeiros, boísimos e bastante bio, fertilizados a base de borras do café e follas usadas de chá verde.

Todo este mundo idílico de calores, camisetas de cores, flores de tileiro e amorodos bio vaise interromper durante un par de semanas. Diversos motivos paralaborais obríganme hoxe a coller un avión e saír de Berlín.

E non estaba preparado, pero este ano vou celebrar o solsticio por partida dobre. Despois de vivir a europeísima Fête de la Musique o propio día 21, hoxe pola noite vou sobrevoar centos de lumeradas. E xa me excita pensar que pouco despois da medianoite, cando aterre en Lavacolla, o cheiro a fume e sardiñas vai inundar as miñas ventas.

Vémonos en Samil.

recalmón

2006-06-23T11:45:00.000+02:00

Os días máis grandes do ano. A estas alturas, en Berlín sae o sol ás tres e media da mañá e ponse ás dez da noite, aprox., así que é fácil que saias a tomar algo, sen intención de quedar até moi tarde, e entre que enredas un pouco, que perdes un metro e que esperas por outro, ao chegar á casa de volta xa comeza a alborexar polo leste.

Unha das consecuencias que ten esta superabundancia de horas de sol é a subida de temperaturas. Como non haxa algo de nubes ou vento, como pasou nas últimas dúas semanas, a cousa ponse fastidiada: 35ºC graos de día e 22ºc de noite. Coa humidade que hai aquí e o recalmón que se monta, iso significa suor, suor e máis suor; como eu non teño unha infancia ourensá á que recorrer, non lle topo graza ningunha a isto de andar secando o bigode todo o día e toda a noite.

A noite... Ás 22:30h, cando chego á casa, orientada ao leste e cun 70% de superficie acristalada, a temperatura interior chega aos 29ºC. Abro as fiestras e saio ao balcón, pero fóra a cousa anda polos 26ºC e non se move unha folla, así que non adianto moito. Póñome en gallumbos, ceo fóra e póñome a ler esperando que refresque algo, pero cando me dá a unha da mañá e a cousa non mellora, déitome para suar un pouco até o día seguinte.

E así dúas semanas.