5.2.06

elementos

Estamos nas vésperas da Berlinale. Parece que a estrela deste ano quere ser a adaptación cinematográfica d'As partículas elementais, de Houellebecq. Nunha das moitas coincidencias que circundan a miña vida a cotío, estes días ando lendo o libro na tradución portuguesa que me regalou m)alicia meses despois de que me roubasen o exemplar que acababa de mercar, eu mesmo, na FNAC do Porto.

Co que non contaba m)alicia, nin eu até que me puxen coa lectura, foi con que o libro tivese certas deficiencias de impresión. En concreto as páxinas 65, 68, 69, 72, 73, 76, 77, 80, 81, 84, 85, 88, 89, 92, 93 e 96 están completamente en branco, coa consecuente falta de texto. E a cabalo regalado non lle mires o dentado, xa sei, pero ao final vaime ser mellor ir ver o filme.

E esperar que non se vaia a luz na proxección.

31.1.06

manías

Kaplan fíxome un encarguiño e, aínda que me custou un chisco, xa teño o choio feito. Vexamos, cinco manías?

1.- Non teño especial problema coas arañas, pero dáme moitísima grima que unha arañeira me toque a pel da cara ou do pescozo.

2.- Non me gusta a combinación de froita e chocolate. Calquera das dúas cousas por separado parécenme deliciosas, pero a súa combinación non.

3.- Desacóugame o luar que entra pola xanela dun cuarto ás escuras. Prefiro prender a luz ou correr as cortinas. En campo aberto, pola contra, tanto me ten.

4.- Cando me vou duchar sempre me descalzo de cóstas á bañeira e despois xiro sobre min mesmo, pisando as zapatillas, para entrar.

5.- Teño bastantes problemas con que me mordan os vacíos. O resto, con liberdade.

E aínda unha sexta:
Non aturo a Joaquín Sabina. Podo recoñecer na súa música toda a calidade que queiran, pero iso non impide que me resulte insoportábel. E nisto vou a peor; moito máis desde que teño que aguantar en Berlín a centos de españois que tratan de convencer a todo quisque de que Sabina é o centro do universo.

E pásolles o encargo a varios imposíbeis: Avioneta Malabarista, De Vigo a Ordes, Desde os Antípodas, Pelos e Cousas e Complexos Vitamínicos.

cousas da vida

Que as había partidarias de seguir a tradición familiar e chamala Carme, esta vez Carmuchiña, ou Carmela para evitar as confusións

(...)

nin moito menos asomarse á casiña das de Pereiro, como as chamaban os veciños todos.

(...)

Do que atopou Einés cando visitou a arca do faiado
Libreta de labores de dona Carme de Pereiro

23.1.06

desenvolvemento sustentábel


A miña xanela de Berlín, hoxe ás 08:30 da mañá.

Onte pola tarde estiven cociñando algo para ter durante a semana, pero paseime coas cantidades, tanto do polo con espinafres en leite de coco como da lasaña de apio. Porén, está claro que o tamaño minúsculo do meu conxelador de xoguete non é ningún problema para a correcta conservación dos alimentos. Ao balcón con eles.

Plattdorf no lago

Onte, como non había vento e tivemos un día de sol ben bonito, fun dar unha volta para gozar dos -12ºC do mediodía. A sabedoría popular berlinesa di que a superficie dos lagos é resistente abondo para andar por ela despois de dúas noites de -10ºC. De todos os xeitos, un sabe con toda certeza se xa se pode camiñar por eles cando ve que hai outra xente facéndoo. Así que onte, despois de ver varios patinadores, decidín baixar.

Et voilá.

22.1.06

siberia

Mentres escribo isto, o termómetro da xanela marca -18ºC e esta noite espéranse temperaturas inferiores aos -21ºC. Hoxe tivemos un día soleado, precioso, cunha máxima de -12ºC. Nada comparado a Moscova ou Varsovia, claro, pero xa non está mal.

Antonte, pola contra, aconteceu algo curioso. Despois de varios días de nevadas e temperaturas negativas, a temperatura superou os 0ºC e choveu toda a noite. Como consecuencia, onte pola mañá desaparecera boa parte da neve, e a que quedaba tiña a consistencia do granizado de limón. Pero a mediodía xa avisaron pola radio:

-Atención, a partir das 18:00 espérase a chegada de ventos do leste.

E aquí todo o mundo sabe o que significa iso. Siberia, vamos. Efectivamente, sobre as oito da tarde o granizado xa se convertera en pedra de cantería e a auga líquida detivérase xusto onde a collera o nordés.

carambelo

Esta marabilla de carambelo caeu da cornixa ao meu balcón antonte.

Para os fetichistas: 28 cm.

21.1.06

radio

Chámame Prisciliana desde Marxdorf.

-Pódeste conectar a Internet agora mesmo? Están falando de nós na radio.

E si, efectivamente, aí estamos.

19.1.06

Päckchensticker

Chove no stickerMoi cool o dos self-made stickers que hai pola rúa. Debuxas algo nun papel autocolante, recortas -ou non- e valo poñendo por aí. En Galiza non se ven moitísimos, ou polo menos non son tan visíbeis coma aqueles stencils de gatos que deixaba Pánchez polas bombonas de Santiago, pero xa teño localizado algún en sitios ben curiosos e ten habido iniciativas que se achegan á idea.

En Berlín son especialmente abundantes nos distritos do leste. A particularidade local é que moitos están feitos cunhas etiquetas adhesivas que hai nas oficinas de correos, que serven para indicar os datos de envío dun paquete postal. Como son gratis, están á libre disposición do público e teñen un tamaño bastante xeitoso, moita xente aprovéitaos para facer os seus stickers. Unha noite de farra do verán pasado vin un taco de etiquetas postais no peitoril da fiestra dunha galería de arte, postas alí para que as fosen levando sen ter que pasar por Correos. Os da Deutsche Post deben sacar lume con este dispendio.

E a cousa espállase fóra de Alemaña. A comezos de decembro, saíndo da Tate Modern, isto foi o que atopei pegado a un poste.

Actualiz.: claro, e agora vexo que só con fedellar un pouco no Flickr aparece unha colección de fotos de Päckchenstickers, algúns realmente moi bos. E miren como os fai este.

18.1.06

estado da cuestión

Xa que me preguntan, direilles que o da neve vai máis ou menos así.
Neve 190106 024

Rosa Luxemburg

Friedhof Friedrichsfelde 016Este domingo, 15 de xaneiro, foi o 87º aniversario da morte de Rosa Luxemburgo. Cando sacaran o seu corpo do Landwehrkanal, catro meses despois de que a tiraran alí os seus asasinos, foi enterrada no cemiterio berlinés de Friedrichsfelde, onde xa estaba Karl Liebknecht.

En 1926, o Partido Comunista encargoulle a un pouco coñecido Mies van der Rohe que fixese o proxecto para un monumento da revolución, que servise para honrar a memoria dos mortos na Revolución de Novembro de 1918. Pero este monumento foi destruído polos nazis en 1935.

Poucos anos despois, Friedrichsfelde foi uns dos distritos da cidade que quedaron baixo protectorado soviético, e por tanto na nova República Democrática Alemá. O cemiterio converteuse nun lugar de peregrinación todos os meses de xaneiro e fíxose un monumento conmemorativo dos socialistas, onde se agruparon as tumbas de numerosas personaxes de diferentes épocas, desde os propios Liebknecht e Luxemburgo até dirixentes da RDA. Ademais, tamén se ergueu un pequeno monumento alí onde estivera a antiga construción de Mies van der Rohe.

Na actualidade, Friedrichsfelde é un lugar do leste profundo da cidade, moi parecido aos arrabaldos de Varsovia ou Budapest. Ten grandes avenidas desanxeladas, bloques de edificios estartelados e, xunto co veciño Marzahn, sona de ser acubillo de grupúsculos neonazis, aínda que en realidade nunca se saiba nada da súa existencia. Tamén é coñecido por ter un palacio barroco en cuxos xardíns se instalou o zoolóxico de Berlín Leste.

Todos os anos, en xaneiro, segue manténdose unha manifestación de milleiros de persoas que deixan unha flor vermella sobre as tumbas de Rosa e os outros. Pero o empaque de antes desapareceu. Agora son maioría as parellas de ossis de máis de sesenta anos con gorros de orelleiras, e os poucos fotógrafos que acoden dedícanse a perseguir a imaxe de antigos dirixentes da RDA, responsábeis da Stassi que acaban de saír do cárcere e xente polo estilo.

Este domingo, cheo de curiosidade, desafiei a preguiza dos -10ºC e achegueime até alí sobre as catro, xusto antes do solpor. Os manifestantes xa liscaran todos a tomar algo quente.

campaña electoral

Aquí tamén, e logo?

17.1.06

masculino ou neutro?

Tamén concordo con Cesare niso de que somos un país normal.

Der Blog? Das Blog? Como se di?

dedicado

Acaba de comezar a nevar outra vez. E desta parece que imos ter neve larga.

lo que pasa...

...es que nos tienen envidia.

Gran Crónica do Paquismo. Non a perdan.

16.1.06

13.1.06

what's wrong with a little destruction?

ou do inocuo de ghastar unha pouca violensia

Non, non, vexamos:

Debido a algúns comentarios chegados por correo electrónico véxome na obriga de facer unhas aclaracións. A estas alturas xa regalei por dúas veces discos de Franz Ferdinand, teño o último no reprodutor de MP3 e escóitoos case todos os días no metro porque, efectivamente, soar soan bárbaro.

Iso non quita que me parezan un pouco petardos. Pero é que non ten que ver.

So they say you're trouble, boy
Just because you like to destroy
All the things that bring the idiots joy
Well, what's wrong with a little destruction?


Sempre, dispensando as súas caras.

11.1.06

requisando

Como ben sinala Dot, onte foi Id al Adha, o día da mata do año na tradición musulmá.

Precisamente estes días vén moita xente de Bosnia e Turquía para pasar a festa coa familia en Berlín. Naturalmente, veñan en coche, bus ou avión, veñen cargados de comida: anacos de año, de cabrito, enchidos de ave tipo mergueze e todo iso.

O problema é que este ano foilles coincidir a festa coas malas noticias en Turquía, así que co medo á gripe dos pitos os controladores da fronteira están cos pelos de punta. Houbo controis especiais e nas alfándegas requisáronselles enormes cantidades de comida aos pobres viaxeiros, que viñan todos contentos para a roxoada (fáganse as adaptacións pertinentes).

lavandaría

Lavandaría 100106 01
O tema da lavadora non ten moita traza de arranxarse en breve e véxome obrigado a ir a unha lavandaría por primeira vez na vida. Non está lonxe da casa: meto todo na mochila de cámping e vou alá. Ademais levo libro, termo e iogur, porque non sei o que vai durar o choio.

Poño a funcionar a lavadora. Sento a carón dunha nena que debuxa con ceras mentres súa nai vai encartando a roupa enxoita. No outro cabo da mesa, un rapado escribe compulsivamente no caderno. Acabo o iogur e tíroo no caldeiro do lixo, que está cheo de bandexas de aluminio, cartóns de pizza e papeis de Döner. Todo transcurre nun silencio difuminado por centrifugación de tambores e chasquidos de temporizador.

Sírvome unha infusión do termo, abro o libro. Sen saber ben por que, síntome unha personaxe de Lost in Translation.

Fóra a i-alma.