26.3.06

just making conversation!

O antigo Ackerkeller era un local mítico. Como o seu nome indica, era un soto da Ackerstraße ao que se accedía por un patio escuro e enlamado. Dentro, moitas camisetas frouxas, jeans de tiro baixo, zapatillas rotas e cabeliños á fódase, mesturados con algún look punkarra e os sempiternos rapados. Era xenial.

Polo conto de sempre, supoño -obras de rehabilitación no edificio-, o local pechou. Os que o levaban seguiron facendo festas de prestado no 1º andar do ACUD para que o espírito non morrese, pero hai uns meses abriron un local novo na Bergstraße, moi pertiño do local vello.

Eu aínda non fora desde a reapertura. Entramos. Recoñezo un fulano da barra. Markus é un escritor de novelas gai que fai presentacións das súas novidades nas librarías do gremio de cando en vez. Presentáronmo hai 2000 anos porque -supostamente- era un ex moi recente de Philipp.

Decido achegarme.

-Ola, ti es Markus, non?

-Por suposto que é Markus -responde de inmediato o fulano de camiseta de tiras do outro lado, que se enrosca rapidamente arredor da súa conquista para marcar territorio mentres saca intermitentemente a lingua bífida para identificar mellor o meu cheiro. Aquí tiran a dar.

Markus non me recoñece, como era de esperar.

-Si, home, presentounos Philipp hai bastante tempo.

A súa cara muda axiña da curiosidade ao sorriso retranqueiro.

-Ahá, así que ti es un dos affaires de Philipp?

-Non -míntolle con vehemencia.

-Pois Philipp e mais eu separámonos hai cousa dun ano.

-Ah, non sabía -e tanto que non, eu pensaba que se separaran hai catro-. E el aínda vive na cidade?

-Vive, si. Ou sexa, eu penso que si. E logo...? Seica ti non o sabes...?

-Non, non...

Articulo unha escusa vaga para me despedir. O veleno comeza a invadir o aire e, á fin e ao cabo, eu só pretendía un pouco de small talk.

Quen me mandará socializar?

mexicanos

Vou no S-Bahn, sobre as 23:00h. do sábado. Para integrarse na noite berlinesa, un grupo de acaudalados trintaneiros mexicanos que vai ao meu lado vestiuse co estilo máis desenfadadamente sport que lle permite o seu fondo de armario: americanas negras, polos, pantalóns de pinzas e mocasíns de cor camel. Un deles nin sequera foi quen de desfacerse da gravata.

Descobren que por alí tamén andan outros mexicanos, estes estudantes na cidade. Conversan animadamente.

De súpeto, do outro cabo do vagón chega un axerido. Dous mozos alemáns, cumprindo un reto cos seus amigotes, avanzan a pequenos saltos, cos pantalóns e os calzóns baixados até os xeonllos e as colloadas nun sincopado badalar. Van avisando do seu avance con berros estilo chimpancé. A xente ábrelles camiño e rise ao seu paso. Os mexicanos maqueados estarrecen. Finalmente, os dous mozos voltan onda os seus amigos, que os reciben con vítores e aplausos.

Chegamos á estación de Friedrichstraße. Os dous bandos de mexicanos sepáranse. Mentres os outros van baixando, un dos estudantes despídese desde o seu asento do S-Bahn:

-¡Vayan por la sombra!

24.3.06

faba na ola

Hai un par de meses Davichini escribiume unha mensaxe. Quería facerlle un pouco tunning ao seu carro e decidiu pedirme axuda: hai unha tenda alemá online de pezas para coches que tiña exactamente os faros que quería, pero os traductores de internet non axudaban moito a entender os pormenores, así que acabei por pedirlla eu. A caixa chegou á casa pouco despois de que eu fose para Galiza, así que lla deixaron a unha veciña que ma gardou amabelmente todo este mes. Finalmente recuperada, mañá vai para Perillo, ese lugar.

De todos os xeitos, os inconvenientes que trae a bicoastalidade non me animan a parar n(unh)a casa. Polo que deixa ver o mapa, estamos en plena planificación da vindeira ghatada. A partida está prevista para martes. Quen é o espilido que recoñece primeiro esas fronteiras?

idas e vidas

A verdade é que foi chungo deixar isto en Galiza...

para atopar isto en Berlín.

Pero non teño queixa. En realidade, o primeiro que encontrei ao chegar á casa desde o aeroporto foi isto.

A porta deu só con auga e limpador normal, por certo. Ou sexa, todo marabilloso.

22.3.06

a concorrencia

Efectivamente, Miss White, estannos comparando. Pero o resultado é tan pobre que non o imos comentar.

Só unha cousa. O que si é completamente recomendábel é tomar un xelado un serán de xullo no Kauf Dich glücklich!, na Oderbergerstraße (Sres. de La Voz, que menos que dar un enderezo, ou?).

tonechos

Malia a súa tendencia a seren acubillo para as maledicencias máis vacuas, os foros de Vieiros teñen momentazos.

Por certo, eu tamén digo que coma en Irlanda.

21.3.06

a fama custa

Últimos días en Galiza e lista de encontros con determinados personaxes:

Luís Tosar comendo un bocata no Latino, Santiago, un par de días despois de velo en Noche H.

Boris Izaguirre e consorte paseando ao luar melifluo das Casas Reais, Santiago, días despois de saber que casara.

Luis Piedrahita no avión que nos leva de Alvedro a Barajas, horas despois dese sketch infernal con súa nai dicindo "Ola, son a nai de Lois Pedrafita: que mal fala o galego o meu fillo, vouno ter que mandar a pasar o verán á aldea".

frühling, so früh

Non só é primavera no Corte Inglés. Os galegos son unha xente caracterizada por maldicir seguido o seu clima -non lles quito a razón-, pero iso non lles permite decatarse de que por moito que chova, 15ºC son 15ºC e iso é primavera plena, aquí e en Pequín.

E non saben o duro que é saborear unha primavera tan temperá como a galega, que chega antes de que o marque a astronomía con mimosas, pexegueiros e camelias en flor, e volver á dura realidade da neve e as temperaturas xélidas que me deparou onte o retorno á cidade.

Sigo á espera do desxeo. Algún día ha chegar.

28.2.06

choqueiradas


Mamarrachas decrépitas: o retorno.

Con Loly.

24.2.06

Tal día coma hoxe nacín nun hospital da Cidade Xardín da Coruña. Hoxe fago trinta anos e chove. Metade do inferno vai fóra.

crebado

Este ano, en previsión de que hoxe nos caese o ceo enriba das cabezas, decicín adiantar a visita á praia. Onte estiven por alí e non é difícil adiviñar o que atopei.

E insisto: non son patacas.

21.2.06

azar

Desde o domingo á noite, unha estraña alternancia domina a miña vida. Para comezar, roubáronme a carteira. Tíñaa cando entrei no S-Bahn en Alex. Saín no Zoo e cando me vin diante da billeteira do Zoo Palast, para mercar as entradas do meu derradeiro filme da Berlinale 2006, encontreime sen ela. Balance: uns 15€, un DNI do Reino de España e mais dúas tarxetas de débito.

Luns á mañá -poucas horas despois, case ningunha delas de sono- subín nun avión que me depositou na T4S de Barajas. A verdade é que non estaba enteirado do caos, pero o certo é que nin atraso nin nada. Foi un tránsito áxil, xeitoso e bastante bonito. Todo parecía correr ben até que volvín saír doutro avión e pisei o chan de Alvedro. A miña maleta non viña, e non me sabían dicir onde estaba. Non puiden evitar pensar nos meus gallumbos sen lavar camiño de Sidney.

Esa mesma tarde vou á policía para arranxar o tema da documentación. Arroia, trabúcome de horarios e chego tarde. Pero para compensar, as cousas deixan de ser tan grisallas. Ao coller o coche para voltar á casa, un impulso irracional empúrrame no sentido contrario. No medio dun temporal fantástico de salseiros, zoladas de vento e trobaceiras de auga e pedrazo, paso por diante das illas de San Pedro e acabo no Portiño. Desde o coche vexo o pequeno areal inzado de puntos verde herba que brillan no lusco fusco. Non os podo identificar; baixo á area e entendo.

Algún mercante perdeu a carga co temporal e o mar está cheo de bolsiñas de Apple Chips. Na mellor tradición dos meus devanceiros, aproveito o naufraxio e probo o sabor das talladas de mazás secas que se fan en Shenzhou, Hebei, China.

Ao chegar á casa, o Telexornal confírmame que non vivín unha alucinación: toda a costa do Golfo Ártabro, e máis alá, está cheo de bolsiñas verdes. Hoxe, o xornal comete unha imprecisión incomprensíbel, porque, tal como di o reverso da bolsiña: fat-free, without any additives, preservatives and added sugar, our unique apple chips are 100% natural. Once the Fuji apples of highest quality have been hand-selected and sliced, they are dried rather than fried. No oil, no guilt.

19.2.06

cuscubilladas

Tras unha complicada semana de idas, vidas, encontros, reencontros, ocio e negocio, acabo pasando a noite do sábado en Berghain.

De súpeto, con grande sorpresa, recoñezo a Eduard Escoffet (nota para o gúguel, como di o outro), que anda á espreita por un dos escuros labirintos do club. Así que o vexo desfágome das miñas ocupacións tan rápido como podo e tento localizalo nas tebras para entrarlle, ou algo.

Como dixo un dos meus acompañantes desta noite, iso de ser un poeta débeo facer especialmente etéreo. Xa non o volvín atopar.

13.2.06

Sei que estou en Berlín cando:

1.- É inverno, na escuridade da noite, o chan está cuberto de xeo e grava, vou camiñando pola ponte de Warschauer Straße sobre as vías do S-Bahn e vexo as luces intermitentes da antena da Fernsehturm.

2.- É inverno, na escuridade do cinema, aparece a silueta dun oso amarelo e comeza a soar o jingle da Berlinale.

7.2.06

o encanto discreto dos neo-cons

Non pensei que me fose impactar e conmover tanto. Será que estou sensíbel. Só o epílogo, descontraente, enfraquece un pouco a intensidade do inferno, que en realidade xa vai amolecendo contra o final coas mortes facilonas das mulleres e a desaparición artúrico-donsebastiánica de Djerzinski.

De calquera maneira, a lectura provocou semellante danza visceral que me vin obrigado a papalo enteiro en dúas xeiras, por ver de abreviar a visita dos meus demos persoais. Onte, de 19:00 a 01:30.

Cando me ía deitar e apaguei a luz, polas persianas pechadas coouse un resplandor estraño. Fun mirar e entendín: sen eu me decatar, nevara toda a tarde e o mundo estaba outra vez en branco.

cousas da vida II

(...) a ausência de tormentos passionais deixava, de facto, o campo livre ao tédio, à sensação de vazio e à espera angustiada da velhice e a morte.

5.2.06

Whaa!

E hoxe á noite...

afrique mon amour

Antonte pola mañá, mentres almorzaba, estiven escoitando Radio France International porque caín alí ao zapear. Tocaba a emisión de África e, tras un parte de noticias, comezou un programa de actualidade sobre un tema que parece centrar a actualidade do Camerún nas últimas semanas. Determinados xornais de pequena tiraxe están publicando listas de presuntos homosexuais, coa intención, digamos, de desenmascarar as prácticas desviadas, contrarias á honra, a moral e as tradicións africanas (!!) de moitos políticos, artistas ou executivos empresariais.

Desque estes xornais comezaron coa treta, aumentaron tanto as tiraxes coma os seus prezos. Ante a demanda, incluso chegan a circular fotocopiados grazas a titulares amarelos como Homosexualité au sommet de l’Etat ou Voici les pédés de chez nous, bombásticos como Top 50 des homosexuels présumés du Cameroun ou o titular directamente extragaláctico de Déviance: la liste complète des homosexuels du Cameroun.

O grave do asunto é que isto non ten nada que ver co eterno debate sobre a lexitimidade do outing que ocupa aos movementos gais nos países do primeiro mundo. En primeiro lugar, evidentemente, porque os motivos deste outing camerunés son moi diferentes. En segundo, but not least at all, porque no Camerún a homosexualidade é un delito penado con períodos de cadea que van dos 6 meses aos 5 anos.

Seguindo coas coincidencias, esa tarde collín a Siegessäule de febreiro. E enteireime da historia de Junior. Este rapaz de 15 anos naceu no Camerún e veuse para Alemaña cando tiña 9 anos porque súa nai casou cun turista alemán. Agora a nai e o padrasto foron para o cárcere acusados de tráfico de drogas e as autoridades alemás decidiron que Junior e mais a súa irmá teñen que volver para o Camerún. Iso si, a noticia chegoulles xusto cando Junior estaba comezando a ir ás reunións do grupo de apoio para a saída do armario en Mann-O-Meter.

Polo visto, os seus parentes de Camerún xa están máis ou menos ao corrente do asunto. A súa reacción vén sendo así como "Homoqué? Que se deixe de caralladas e que pase pá casa".

Visto o visto, parece que vai chegar no mellor momento: a hora da comida.

uns cantos pés baixo terra

E coma sempre nas vésperas da Berlinale, xa chegou Going Underground, un festival de curtametraxes. O que ten de particular é que as proxeccións non son en cines, teatros nin nada polo estilo. As curtas vense no metro, nas teles dos vagóns, que normalmente cuspen noticias como que Angelina Jolie e Brad Pitt están de visita sorpresa na cidade e foron de compras ás galerías Lafayette.

Así que estes días, as olladas dos viaxeiros, que normalmente baten unhas contra outras mentres buscan un lugar máis ou menos neutro en que se colocar, diríxense unanimamemente aos ecráns. E, milagre, vense sorrisos no metro.

Curtas decentes, polo de agora: Notice (de Roelof van der Bergh), 100 Sekunden Tokio (de Jan Veerbeek), In-Out (de Ian Etra).

E especialmente dedicada aos problemas coa electricidade estática de Facéndome o sueco: Cici (de Jan Bohuslav). Coidado cos gatos, que os carga o demo.