repaso

Debe haber tres semanas que vin todos os vídeos dos participantes deste ano. Precisamente as miña obrigas laborais impedíronme facer o post que merecían, así que agora non me lembro da metade das conclusión a que cheguei. En calquera caso, aí van os restos.

É curiosa a presenza de elementos folkies en moitos dos países balcánicos, gaitas incluídas: Albania, Bosnia, Croacia ou Bulgaria non escapan a esta tendencia. Macedonia arrasa neste punto, mesturando elementos folclóricos na coreografía cos toques de reggaeton e a estética RnB.

Mónaco como non ten folcloradas que levar trasládanos á Polinesia cunha cantante supercachonda, á parte de mostrar nun videoclip supergai os ensaios da súa coreografía. Holanda, coma Mónaco, recorre a toques folclóricos exóticos. Estes van de neo-hippies. Horroroso.

A cantante de Grecia, malia cantar en inglés, é a mellor demostración do parecido que soan o grego e o castelán. Non me digan que ese acento non parece de Burgos.

Os letóns, con esa cara de non comer quente nos últimos 5 meses, pensei que lle gustarían máis a Cesare do que manifestou. De acordo que Dima Bilan arrasa, pero Arsenium, o moldavo, non che ten mal ningún, a pesar de ser un pouco baldraghas. Iso si, se falamos de cantantes masculinos salientábeis, teño que subliñar a miña sorpresa pola aposta eslovena: este pequeno país balcánico conseguiu dalgún xeito resucitar a Tino Casal e convencelo para que participase en Eurovisión. Incríbel.

Malta leva un tema noventeiro, supertonto, megaeurovisivo. Pero para noventeira, Romanía, que leva unha canción absolutamente italo-dance e ten un vídeo de estética cutre-ibicenca.

A gasolina polaca ten poucos octanos, aínda que non sei se chegan a ter tan pouco gas coma Portugal (e estou sendo benévolo). Amigas lusas, polo menos podían coidar a coreografía, que é a Eurovisión o que a fotografía é ao cinema.

Ucrania, igual ca Turquía, toma Eurovisión en serio e xoga forte cunha canción moi do estilo das repúblicas Ex-URSS. Nos dous casos volven aparecer elementos folclóricos.

E, indo a máis, Suecia continúa co seu savoir-faire eurovisivo. De todos os xeitos, a canción paréceme tan correcta que non lle vexo trazas de vencedora. Pola contra, e moi nesa liña, quedei flipado con Estonia (que por algo leva unha cantante sueca). Que quilometraxe de pernas, señores, que coreografía perfecta, que referencia ao arco da vella (where’s the rainbow), que subida de octava (ben, iso fano todos case sen excepción…). Se tivésemos en conta os valores do que subxectivamente chamamos eurovisismo dunha canción, esta era a vencedora.

Pero.

Para min a mellor é Islandia. Comparte o metaeurovisismo con Lituania, pero faino tan ben que merece a vitoria.

E agora lisco, que chego tarde.

o peor de todo

Saben o peor de todo? Pois que as miñas obrigas laborais non me van permitir ver a final. Eu que o tiña todo preparado para pasar o serán encerrado nalgún bar berlinés en que houbese retransmisión para compartir emoción cos colegas. Pois nada.

Así que hoxe teño que aproveitar para ver a mediafinal. Aquí, concretamente.

bases sociais

A Asociación de Escritores en Lingua Galega apoia a Alicerce García Negro

A Asociación de Escritores en Lingua Galega emitiu onte un comunicado no que mostra o seu apoio ao seu «asociada» Alicerce García Negro (...)

achégate ao galego

Desde hoxe é posible ler en galego a edición dixital de La Voz de Galicia
(...)
tanto a versión castelá como a galega estarán dispoñibles ao mesmo tempo, de forma que o usuario pasará dunha a lingua á outra nun tempo imperceptible, grazas a un servizo de tradución automática.

A presidencia da UE pide ao Parlamento Europeo que reconsidere o seu veto ao galego
(...)
A Mesa [do Parlamento Europeo] rexeitou a demanda por seis votos a favor e sete en contra, entre eles, os do vicepresidente español Afasto Vidal-Quadras, do Partido Popular.

La Nueva Galicia

Madonna é Deus na Nova Galícia. Sua primeira medida? Destruir os heterossexuais! 41 anos depois, um casal gay vive o inferno de ter um filho hetero num mundo gay e heterofóbico...
Madonna is God in La Nueva Galicia. Her first order? Destroy heterosexuals! 41 years later, a gay couple will live the hell of having a straight son in a gay and heterophobic world...

La Nueva Galicia, Fabián Castro, 2001, México, 10 min.
[vía eueoseeuu]


17 de maio
Día -entre outras cousas- Internacional contra a Homofobia

mariñáns vs. montañeses

DISCURSO DE MANUEL LUGRÍS FREIRE NO MITIN DE SOLIDARIDAD GALLEGA
(Betanzos, 6 de outubro de 1907)

Mariñáns e montañeses, (...)


Como, como non vou sentir simpatía por un fulano que, á parte de ser veciño, comparte comigo cosmovisión?

post

Pois nada, grande éxito de público e crítica. Que pensaban, logo?

nervos pre

No choio levamos meses preparando o de hoxe. Unha especie de mega-día de portas abertas en que a min vaime tocar actuar diante dun público incerto. O ambiente que se vive agora aquí dentro é de certo frenesí disimulado, cables polo chan, ordenadores fumegantes, luces estroboscópicas nas xanelas e e probas de son abouxadoras.

En media hora ábrense as portas ao público, para xa non pechar até a 01:00. E a min, por moito que vaia ao baño, non me dan pasado as ganas de mexar.

Manifesto: pola independencia e o eurovisismo!

O pasado 31 de marzo, o doutor Derek Gatherer, xenetista molecular da Universidade de Glasgow, publicou un estudo en que aplica técnicas de simulación molecular ás votacións destes cincuenta anos de Eurovisión. E aventurou que o gañador deste ano vai ser Bosnia-Hercegovina.

Como o explica? Todos sabemos que en Eurovisión os países votan maioritariamente polo veciño, pero o doutor Gatherer puido detectar que ao longo da historia do festival foron variando os diferentes bloques xeográficos de apoio mutuo. Porén, esta tendencia vaise acentuando e estabilizando desde o ano 2001, e especialmente desde que os votos saen directamente do público, de xeito que no continente europeo vanse perfilando diferentes grupos de países que se apoian sistematicamente.


Na actualidade, pois, e tal como ilustra este gráfico, o doutor Gatherer fala de cinco bloques eurovisivos: o Imperio Viquingo (Escandinavia e países bálticos), o Benelux Parcial (Países Baixos e Bélxica), o Pacto de Varsovia (Rusia, Ucrania e Polonia), o Eixo Pirenaico (España e Andorra) e, finalmente, o Bloque Balcánico (Croacia, Macedonia, Serbia e Montenegro, Grecia, Chipre, Bosnia-Hercegovina, Turquía, Eslovenia, Albania e Romanía).

Evidentemente, o feito de que a maioría de países dun bloque supere a semifinal e pase á votación final aumenta as posibilidades de que gañe un país dese bloque. E, o que resulta máis evidente aínda, cantos máis países hai nun bloque, máis posibilidades hai de que gañe un país desa zona.

E agora díganme: que posibilidades de gañar ten calquera cantante ibérico con este raquítico número de países que temos na península? Aínda que Portugal e Andorra superasen a semifinal deste ano (ehem, ehem...), seriamos tres. Tres fronte á millenta de novos estados balcánicos.

A solución está clara, meus caros: debemos promover a independencia de Galiza -e de todas as nacións ibéricas- para facermos aumentar as nosas posibilidades de éxito na loita anual pola gloria máis queer. Até aos españois lles interesa.

Eurovisiv@s galeg@s e de todas as nacións ibéricas, sumádevos ao meu berro:

Independencia e eurovisismo! Até a vitoria sempre!

Berlín, 9 de maio de 2006.

localismo

Xa van dous. Es ti o seguinte?

lagos

Ben, dado que non fixen fotos do pé nin nas praias de Croacia nin nas das Canarias, deixo esta feita onte en Wannsee como testemuña do meu primeiro día de praia da tempada 2006 en Berlín.


P.S.: interesante contraste co mes de xaneiro, non?

fódase...

Dannos as cinco e media da madrugada en Berghain e, fartos dunha sesión poco memorábel no Panorama Bar, decidimos liscar. Á saída céganos o sol e abóuxanos a procesión perpetua de taxis que non deixan de chegar para deixar alí a xente que entra desa hora no local: unhas góticas desnortadas, un par de DJs que arrastran sobre os croios da entrada os seus trolleys cheos de discos e etiquetas de aeroporto, moitos gai-skin con estética pseudo-oi!...

Superados estes obstáculos, mentres atravesamos a zona industrial que nos separa da rúa e do mundo civilizado, unha figura familiar avanza na nosa dirección. Aos poucos segundos recoñézoo: o cabeliño, os pantalóns baixos, a camiseta curta, a anorexia incipiente.., é el. Pasa coma un zombie ao noso lado e continúa cara á entrada do local.

Non podo evitar un arreguizo no lombo ao imaxinalo, na súa aparente fraxilidade, rodeado de cabezas rapadas e pectorais anabolizados, internándose nun dos labirintos.

personaxes

Encóntrome con Mjoão diante do meu edificio favorito porque gardamos algunha esperanza de poder visitar no penúltimo día a exposición máis famosa e morriñosa dos últimos tempos en Berlín. Como xa supuñamos, o tamaño das filas de xente que espera para entrar é inasumíbel, así que todo queda nunha tentativa testemuñal. Nós queriamos ir.

Optamos por ficar polo Kulturforum, dada a necesidade inmediata que ten ela de falar, e sentamos ás portas da Gemäldegalerie. Mentres nos dedicamos a denegrir verbalmente unha serie de personaxes que rodean a súa vida, ao noso redor ducias de adolescentes sen camiseta e 15 cm de boxer de cadriños sobresaíndo dos jeans aproveitan os desniveis, as escaleiras e os muretes da zona para practicar co skate.

E é así que o ruído das rodas contra o pavimento, o movemento continuo dun enxame de rapaces á nosa volta, a arquitectura excepcional que nos rodea e o perfil de Mjoão recortándose contra o cálido solpor de Tiergarten converten a situación nunha escena con certo ar rebuscado, irreal, cinematográfico.

Tal como tan a miúdo me acontece ultimamente.

biorritmos

Ninguén que non pase un ano en Berlín pode imaxinar a mudanza radical que vive a cidade ao chegar o bo tempo. Despois de varios días de almorzos no balcón, parece que o natural das cousas sexa este: camisetas curtas, amorodos crecendo nas miñas xardineiras, xente enchendo as terrazas para cear, castiñeiros de indias en flor e rúas sombrizas baixo a vexetación.

Ás persoas tamén lles muda o carácter. É a axitación do verán.

combustión

O primeiro de maio, como se prevía, non foi tan violento coma antigamente. Todo nesta cidade vai, aos poucos, camiño de se ir parecendo máis aos tópicos centroeuropeos, tal como queren os gobernantes que non ven na súa capital a metrópole alemá que desexarían.

Aínda así, as rúas de Kreuzberg volveron ter o ambiente especial que lles dá a mestura de centos de antidisturbios chegados de todo o país con milleiros e milleiros de persoas que se xuntan na zona, ora para festexar -bailando diante dos locais que ofrecen música na rúa e comendo todo o que os turcos da zona se ocupan de preparar-, ora para tentar volcar un par de coches ou queimar algunha barricada.

E iso mesmo foi o que atopamos na Oranienstraße, aí polas nove da noite. Un mundo de xente bailaba na rúa coa música dos Chemical Brothers que puña o DJ do SO36 mentres uns cen metros á esquerda brillaba o resplandor do lume e os antidisturbios impedían o paso para que ninguén se queimase coa xigantesca larada de pneumáticos -supoño- que alguén conseguira prender sobre o asfalto.

E a outros cen metros, no comezo da Mariannenplatz, os curdos queimaban todo canto comeran bailando até a éxtase o halay.


P.S.: Gravar vídeos nocturnos co meu móbil é unha perda de tempo.

walpurgisnacht

Comeza a festa.

os tempos son chegados

Lémbranse da época O-Zone e daquelas voces que proclamaban a necesidade dun euro-chochi-hit en galego?

Non esperen máis, o Projecto Mourente xa está aquí, superando con moito en calidade aos nosos queridos amigos moldavos, e A Regueifa pon os seus ritmos ao noso dispor. Entre os temas do disco hai auténticas glorias como Máis heteros (que os heterossexuais) ou Como os caranguejos. Iso si, se o que buscan é un éxito petardo non hai dúbida. Berren comigo:

Que me enterrem na discoteca!

Estou fanatizado.

presente nas miñas oracións

O rapaz alemán que traduce ao portugués a web de Gayromeo ten no seu cuarto un mapa de Galiza pegado á parede, máis ou menos por riba do cabeceiro da cama. Onte á noite, con toda a súa WG ateigada de asistentes á festa, moito me lembrei de vostede cando afastei a vista do mapa e reparei nun dos convidados. Estaba diante de min, sentado no chan, cunha anorexia incipiente e o cabeliño á fódase cubríndolle o ollo dereito. Por mor do ángulo agudo que formaba o seu torso coas pernas e o chan, os jeans baixos baixaban máis aínda e a camiseta XS -non por iso axustada- subía polas cóstas até quedar á altura que lle correspondería a un top un pouco grande, vértebra máis ou menos. O resultado era a gloriosa perspectiva duns cadrís en que dúas pequenas depresións, subliñadas polas sombras, enmarcaban o final do espiñazo, xusto por riba do comezo -e algo máis ca o comezo- de dúas nádegas cheas, ignorantes da delgadez do resto do corpo. A beira do elástico branco da roupa interior contrastaba coa escuridade que había entre elas e á vez comprimía lixeiramente a carne, resaltanto aínda máis a tersura da zona.

Moito, moito me lembrei de vostede.

et in Arcadia ego

Look who's talking now!
:-)

hangin'

O Marco, dando onte un concerto de hang nunha vernissage en zero.


Pero en realidade o mellor foi cando deixou as bases postas, pousou o hang no chan e foi introducindo os asistentes -un por un- máis e máis no concerto, polo método de poñerlles os dedos nas orellas e irlles abrindo e pechando os condutos auditivos segundo el consideraba axeitado.


Eu, cando mo fixo, serio, serio. Reflexivo, pensativo. Gozando a experiencia acústica. E pensando nas risas que iamos botar despois.