31.5.06

día 7

Hoxe ás catro da mañá erguinme nun apartamento do quai de Valmy, París, e ás dez da mañá entrei a traballar con toda normalidade en Berlín, sen sequera pasar pola casa e cun nivel de rendemento que me sorprendeu incluso a min.

Entre eses dous dous momentos houbo varios medios de transporte público, pero a esta hora teño deles un recordo bastante vago, envolto nas néboas do sono. Voume deitar.

día 6 bis

Superado o trauma inicial, volvemos sobre os nosos pasos por se se produce un milagre. Recuperamos un paraugas que esqueceramos, pero da cámara nin rastro, así que seguimos cara ao Marais. Tomamos un café supermariqui e recibo unha chamada de Raoul. É catalán, amighiño de Fuegho, presentáranmo na tarde do día 2 e tamén lle fixera unhas fotos. Coméntanos que acaba de saír do hamam da mesquita e que ten que vir ao Marais por causa do traballo. Como nós estamos na Rue Ste. Croix de la Bretonnerie, quedamos para tomar outro café con el e dalgunha maneira Fuegho autoconvídase a pasar pola súa casa esa noite. Xa veredes a casa que ten, dinos, e el rise.

Deixámolo a el no traballo e imos cear a un café da praza de Sainte-Marthe. Acabamos loguiño, pillamos unha botella de licor café do Mosquito na casa de Fuegho e imos cara a casa de Raoul. Cando Fuehgo di é aquí flipo. Alí ao lado comezan unhas escaleiras que soben a Montmartre. Pero a grande sorpresa está enriba. Visc al sisè, dinos el polo interfono, e subimos no ascensor de reixa até a casa de anuncio que Raoul comparte co seu mozo actor, estes días ausente por cousas do traballo. O primeiro que facemos é saír ao balcón e alucinar co Sacré Coeur iluminado, xusto por riba das nosas cabezas. Cara o outro lado, sobre os tellados da cidade, vese sobresaír o rañaceos de Montparnasse.

O tema, a pesar do licor café e do pastel grego de sésamo e mel, acaba vindo ao rego: todos comparamos o que nos custan os nosos apartamentos en Berlín, París, Liverpool e Londres. Ai pois mira que é barato Berlín, para vivir no centro, claro, pero é que París é unha loucura, ai pero mira que o noso xardín de Londres sae no último filme de Woody Allen...

Raoul prométeme que ha vir a Berlín. E deixámolo alí soíño, baixo a protección inmediata do Sagrado Corazón.

día 6

Como Fuegho volve ter ocupacións de primeira hora, os ingleses e mais eu dedicámonos ao turismo duro. Visitamos a Ste.-Chapelle e pasamos alí dentro, fotografando, todo o tempo que nos queda até encontrarnos coa nosa anfitrioa na terraza superior do Institut du Monde Arabe. Alí arriba as vistas do centro son espectaculares e gratuítas, así que as fotos tampouco faltan. Pensando nas Crónicas fago unha foto de detalle da fachada do edificio, famosa por regular automaticamente en cada momento a entrada de luz en función da intensidade do sol.

Morremos coa fame e internámonos nas ruelas de Saint-Michel para deixarnos seducir polos prezos baixos para turistas. Falo por teléfono cun fulano que coñecín en Berlín por se quere vir tomar un café: vive co seu mozo nun apartamento do Marais e non lle estamos moi lonxe, pero hoxe está traballando fóra de París e a cousa non calla. Aínda tiro outra foto de Fuegho co fondo dos centos de restaurantes típicos, locais de falafel e gyros. Entramos nun deles, comemos a fartar e saímos en dirección ao Marais. Atravesamos a Ile de la Cité polo Boulevard du Palais e ao estarmos no medio da ponte, con toda a vista da Conciergerie, decido que hai que facer outra foto. Meto a man no peto dereito do abrigo e encontro a funda dos lentes. Meto a man no peto esquerdo do abrigo e encontro o móbil. Meto as mans nos petos do pantalón e encontro tickets usados do metro.

Tiña que ser. Ano e pico despois de que me mangasen a anterior, once meses despois de mercala, mes e medio despois de perdela e encontrala en Macedonia, roubáronme a cámara de fotos en París.

Pánchez, que descargou as que fixo con ela, debe ter no seu disco duro as últimas fotos que conservamos desa cámara. Dio-la teña en mans responsábeis. Moi boa era e moito me gustaba. Miren se era riquiña que lle tiña configurado o son e ao disparar facía: cuá!

día 5

Facendo unha selección moi básica dos nosos intereses, facemos unha visita ao Louvre, no meu caso, 16 anos despois. Malia a relativa brevidade da visita, saímos tan mallados que non podemos evitar unha cea consistente e reconstituínte. Imos á Casa do Vietnam de París e fartámonos de fideos de arroz. Desde alí corremos baixo a saraiba e gorecémonos no salón de té da mesquita. Como eu insisto, ademais de beber os tés acabamos fumando unha pipa de auga que nos mantén ocupados até as once da noite. A pipa, o fume e os pardais que veñen comer as migallas de baclava á nosa mesa ocupan a maior parte das fotos desa tarde.

día 4

Erguémonos tarde e planificamos algo o día. Fuegho ten bastante que facer, así que os ingleses e mais eu pasamos o día polo noso lado. O primeiro é recoller a cámara no hotel. O recepcionista indostaní pregúntame o meu nome e dime que si, que ten a cámara. Pero tamén me pide que escriba un recibo conforme a recollín. En français?, pregúntolle retoricamente, pero el non colle a idea, mírame como se eu fose parvo e dime oui, monsieur.

J'ai réçu..., do máis profundo do disco duro van saíndo a chorros participios irregulares, apóstrofos e acentos. Dalgunha maneira conservei a miña capacidade para escribir tres cousas en francés, pero naturalmente dubido cos ph e os f. Métoos ao chou e acerto; á fin e ao cabo o recepcionista non ten pinta de ter moita máis idea disto ca min. E efectivamente, ao final recupero a cámara.

Seguinte parada: Quartier Latin e Musée National du Moyen Age, con todos os seus vestixios xacobeos. Seguinte parada: xardín de Luxemburgo. Collemos as nosas cadeiras e sentamos alí no medio. Non paro de facer fotos, aproveitando as perspectivas que dan os grandes eixos urbanísticos da cidade. Miss White e The Sobrado falan da vida, así que saen nas fotos con moita cara de transcendencia.

Esa noite fállanos a coordinación e non nos damos encontrado con Pánchez e os outros artistas. Dado que ao outro día xa se vai de París, pídolle por SMS que me deixe a cámara na recepción do seu hotel ao meu nome. Respóndeme: Claro! Merci!

día 3

Seguimos traballando e acabamos a unha hora decente, tras a que nos despedimos satisfeitos de nós mesmos. Despois acabamos comendo nun resto auvergnat. Descubro que os franceses chámanlles rillettes aos roxóns (aprox.), entupo as arterias co confit de canard e subo a tope o meu nivel de insulina cunha tarte Tatin servida en tixola de machuco.

Esa mesma tarde baixamos todas as calorías cun concerto de garage en La Flèche d'Or. O segundo grupo gústanos máis ca o primeiro: chámanse The Hara Kee Rees, levan unha soga ao pescozo a modo de gravata e o guitarrista está como para levalo sen envolver. Hai unha xaponesa medio tola con ínfulas de Yoko Ono que sobe ao escenario vestida de coelliña de Play Boy e baila polo medio deles, pero non molesta máis do estritamente necesario e o concerto é un éxito. No tempo de cambio entre eles e o seguinte grupo, o baixista vén sentar no mesmo recanto en que estamos nós. Doulle os parabéns en alemán e agradécemo; despois repara na miña camiseta e a conversa comeza a fluír: son todos de Colonia agás o cantante, que é de Hamburgo. Levaron un tute en furgalla para chegar a París e luns teñen que estar todos de volta para traballar, pero quedaron moi contentos do concerto. Pregúntolle polas cordas ao pescozo: disque o ano pasado levaban uns traxes de estética Star Trek cos que el non estaba moi convencido. Komisch, dígolle eu. Iso mesmo era o que nos dícía todo o mundo, así que decidimos mudar, responde el. E gañaron co cambio. Ao final asínannos un disco que mercaramos e escriben nun recanto: HOLA AMIGO!

O seguinte grupo era o máis esperado polos entendidos. Polo visto, Lyres foi unha referencia para moitos até que se desfixeron. Neste concerto de París estaba previsto que volvesen tocar. Pero cando foi a súa vez os entendidos puxéronse a fungar: o cantante, cunha chaqueta verde de lentelloulas e lentes de sol, era o único represantante da formación orixinal. O resto eran os mesmos músicos holandeses do primeiro grupo, que sabían as cancións desde que eran pequenos pero que non disimulaban nada ben o timo con aquelas caras cuspidiñas ás dos seus devanceiros queixeiros, zoqueiros e muiñeiros das veigas de Roderwolde.

Liscamos aos dez minutos.

Pánchez pídeme que lle deixe a miña cámara. Quere facer fotos pola cidade e xa ma devolve ao outro día. Empréstolla sen problema.

día 2

Erguémonos cedo para traballar e comezamos con enerxía. Polo medio aparecen Miss White e The Sobrado, que chegan desde Inglaterra tras un periplo nocturno de buses e avións para completar o reencontro no exilio 2006 de ex-habitantes da Casa da Collona, rúa de San Pedro 82, 1º esquerda. Malia o cansazo, póñense ao choio e cumpren coma campións, case sen toquear nada co sono.

Unhas horas máis tarde, xa na xeira da tarde, coñezo a Ludwig, presidente dunha importante institución parisina. Xa que facer fotos forma parte das miñas atribucións dese día, sácolle un par de retratiños coa escusa das obrigas laborais. Un pouco despois véxolle peneirar a cintura e mais o cinto de D&G mentres lles explica a un par de parisinas como é iso da muiñeira. Non me resisto: con ar inocente vólvome achegar, pídolle máis explicacións sobre iso dos bailes tradicionais e finxo torpeza nun diante-detrás. Quedamos en que ao día seguinte hei acudir ao ensaio do grupo local para practicar un chisco máis, mentres el sobe os brazos e os botóns da súa camisa cinxida protestan pola presión.

The Sobrado e mais eu acabamos o día carrexando un biombo polos bulevares de París, en aras do ben común.

Topámonos con Pánchez e outros artistas galegos de primeira liña. Imos cear con eles a un restaurante hindú que nos agasalla cunha pantalla xigante e unha secuencia interminábel de videoclips musicais de Bollywood. Pánchez comenta que non trouxo cámara fotográfica.

día 1 bis

Chego a Paris no día da Ascensión e a cidade vive a relaxación dun día festivo. Vou dereitiño do aeroporto á casa de Fuegho e gozo de reencontrarme co coñecido, especialmente cando chego á beira do Canal de Saint-Martin, paso por diante dos escaparates coloridos de Antoine et Lili e espreito brevemente o interior. Alí continúa a traballar en silencio e coa mesma actitude de sempre Rambo Tímido, o empregado máis disonante que se poida imaxinar para unha tenda tan mariqui: tríceps esteroidados, pectorais anabolizados, cuadríceps hipertrofiados, parece que este rapaz vinga contra os ferros do ximnasio toda a enerxía que a súa timidez couta nas horas de traballo, durante as cales se limita a recolocar modosamente a roupa nos estantes e pórse encarnado con cada pregunta dos clientes.

Paro nun portal do quai de Valmy, marco o código da porta e entro na curra. Seguro de que Madame da Silva, a concièrge portuguesa, axexa entre as cortinas do seu cuarto, avanzo resolto até as escaleiras, subo no miniascensor ao 4º andar e peto á porta. Fuegho ábreme mentres fala por teléfono. Sorrí, dame un bico silencioso e segue falando nese código lingüístico que consiste en frases galegas entrefrebadas de múltiples comme même, donc, tout à fait, ba oue, j'sais pas, ah bon e rematadas sistematicamente por un quoi.

Pouso a mochila facendo renxer as táboas do chan e sento por alí, entre o horror vacui colorista daqueles quince metros cadrados. Dedícome a escoitar a súa prosodia retórica tipicamente francesa e lémbrome con ollos húmidos dunha noite de hai cinco anos. Estabamos no noso piso compartido da rúa de San Pedro e acabábanlle de comunicar que tiña que mudarse a París en menos de quince días. Ela non sabía absolutamente nada de francés, así que nos sentamos á mesa do meu cuarto, collemos uns papeis e púxenme a escribirlle je suis, tu es, il est, on est, vous êtes, ils sont, je voudrais, je m'appelle, galicien, galicienne, galiciens, galiciennes.

día 1

Despegamos do aeroporto de Schönefeld e o comandante comeza a falarnos en inglés: donas e cabaleiros, benvidos a este voo con destino en Nova York..., ups, perdón, París... Múltiples comentarios entre os pasaxeiros atónitos. O comandante segue explicando: desculpen, o copiloto e mais eu estabamos falando de Nova York e..., xa ven; un lapsus teno calquera. A miña compañeira de asento óllame e rimos. A seguir da inglesa, o piloto fai a súa alocución en alemán e demostra que ten o día gracioso; nun avión completamente decorado en laranxa comeza a dicir: Bo día, señoras e señores, benvidos a este voo de Germanwings...

Ao aterrarmos no aeroporto de Orly, un pequeno problema organizativo dos franceses atrasa uns minutos a apertura das portas. O comandante vólvenos falar para dar unha pequena explicación. Completamente descocado, comeza: señoras, señores, benvidos a Nova York.

Pero tanto ten. Por moito que me tenten distraer, nos últimos meses estou constantando unha tendencia crecente: canto máis voo, máis medo lle teño a voar. Por falta de costume non é, iso está claro, así que cando llo comento a Fuegho quedo moi convencido coa explicación que me dá, tirada dunha afirmación de súa nai: canto máis vello es, máis medo tes.

E será certo.

24.5.06

Himmelfahrt nach Paris

Para acabar coa voráxine primaveral deste ano e aproveitando que Santiago de Compostela, París e Berlín teñen máis concomitancias das esperábeis, mañá ascendo e vou á Ville Lumière.

E seguimos coas despedidas.

grazas, churri

Onte cheguei á casa ás once da noite, breado despois dun intenso día de actividades sociais, laborais e sociolaborais. Entrei no portal, abrín a caixa do correo e topei un sobre acolchado. O remite comezaba co nome de m)alicia e acababa cun entrañabilísimo Estado español que me arrincou o primeiro sorriso cansado.

Mentres abría o sobre e chamaba polo ascensor, entrou unha parella no portal. Víronme sacar un CD do sobre, viron a miña cara de sorpresa e demostraron curiosidade polo disco. Mostréillelo sorrindo, sen dicir nada. El comezou a pronunciar o que lía alí:

-De... hou..., houm...

Linlle eu o título do disco e seguinlle explicando.

-Homens heißt Männer auf Portugiesisch.

-Ach so! Singen sie denn auf Portugiesich?

-Nö..., meistens singen sie auf Galicisch, meine Sprache -aquí xa iamos entrando no ascensor.

-Bitte? Wie heißt die Sprache?

-G-a-l-i-c-i-s-c-h.

-Ach, Galiiiicisch...! Schon lange nicht mehr gehört...! -Galego...! Onde vai que non oía falar diso...!

Recoñéceo, ho, -pensei- nunca na vida oíras falar diso...

Deille ao botón do terceiro andar e el sorprendeuse de que fósemos saír no mesmo sitio.

-Sind wir also Nachbarn? -daquela somos veciños?, pregunteille. E fomos descubrindo que levabamos ano e pouco compartindo andar e corredor e nunca nos viramos diante.

Entrei na casa, descubrín os autógrafos no libreto do CD e puxen a todo dar -ou algo, á fin e ao cabo eran as once da noite- Desaparece.

auténtica auga de colonia

Atraveso toda Alemaña en tren -cun rápido cambio na estación de Colonia- para visitar de novo Marxdorf, pero por primeira vez xa non está alí Prisciliana coa súa enerxía contaxiosa para recibirme.

Vou a concertos edificantes; probo manxares variados que deixan constancia máis unha vez de que el galleto está riquísimo; encóntrome despois de tanto tempo con Pinga, tan riquiño, que se achegou directamente desde seu traballo en Luxemburgo e anuncia que o día seguinte é o día do orgullo na pequena capital do Benelux; ao día seguinte perdo a final de Eurovisión e mais o día do orgullo de Luxemburgo por ter que asistir a unha cata de viños na adega máis antiga de Alemaña, que forma parte dun hospital do camiño e ten partes romanas; énchome de riesling seco, semiseco e doce do val do Mosela, aprendo terminoloxía enolóxica alemá, descubro por fin como se fai o Eiswein; chego incluso a bailar unha breve muiñeira nocturna diante da casa natal de Marx (Karl, non Groucho) ao ritmo contundente da música turco-pop que sae do local de Döner que hai alí ao lado.

Pero paso por diante da casa de Prisciliana, véxolle luz no cuarto e sei que xa non pode ser dela.

De súpeto, todo en Marxdorf comeza a soarme a despedida.

18.5.06

repaso

Debe haber tres semanas que vin todos os vídeos dos participantes deste ano. Precisamente as miña obrigas laborais impedíronme facer o post que merecían, así que agora non me lembro da metade das conclusión a que cheguei. En calquera caso, aí van os restos.

É curiosa a presenza de elementos folkies en moitos dos países balcánicos, gaitas incluídas: Albania, Bosnia, Croacia ou Bulgaria non escapan a esta tendencia. Macedonia arrasa neste punto, mesturando elementos folclóricos na coreografía cos toques de reggaeton e a estética RnB.

Mónaco como non ten folcloradas que levar trasládanos á Polinesia cunha cantante supercachonda, á parte de mostrar nun videoclip supergai os ensaios da súa coreografía. Holanda, coma Mónaco, recorre a toques folclóricos exóticos. Estes van de neo-hippies. Horroroso.

A cantante de Grecia, malia cantar en inglés, é a mellor demostración do parecido que soan o grego e o castelán. Non me digan que ese acento non parece de Burgos.

Os letóns, con esa cara de non comer quente nos últimos 5 meses, pensei que lle gustarían máis a Cesare do que manifestou. De acordo que Dima Bilan arrasa, pero Arsenium, o moldavo, non che ten mal ningún, a pesar de ser un pouco baldraghas. Iso si, se falamos de cantantes masculinos salientábeis, teño que subliñar a miña sorpresa pola aposta eslovena: este pequeno país balcánico conseguiu dalgún xeito resucitar a Tino Casal e convencelo para que participase en Eurovisión. Incríbel.

Malta leva un tema noventeiro, supertonto, megaeurovisivo. Pero para noventeira, Romanía, que leva unha canción absolutamente italo-dance e ten un vídeo de estética cutre-ibicenca.

A gasolina polaca ten poucos octanos, aínda que non sei se chegan a ter tan pouco gas coma Portugal (e estou sendo benévolo). Amigas lusas, polo menos podían coidar a coreografía, que é a Eurovisión o que a fotografía é ao cinema.

Ucrania, igual ca Turquía, toma Eurovisión en serio e xoga forte cunha canción moi do estilo das repúblicas Ex-URSS. Nos dous casos volven aparecer elementos folclóricos.

E, indo a máis, Suecia continúa co seu savoir-faire eurovisivo. De todos os xeitos, a canción paréceme tan correcta que non lle vexo trazas de vencedora. Pola contra, e moi nesa liña, quedei flipado con Estonia (que por algo leva unha cantante sueca). Que quilometraxe de pernas, señores, que coreografía perfecta, que referencia ao arco da vella (where’s the rainbow), que subida de octava (ben, iso fano todos case sen excepción…). Se tivésemos en conta os valores do que subxectivamente chamamos eurovisismo dunha canción, esta era a vencedora.

Pero.

Para min a mellor é Islandia. Comparte o metaeurovisismo con Lituania, pero faino tan ben que merece a vitoria.

E agora lisco, que chego tarde.

o peor de todo

Saben o peor de todo? Pois que as miñas obrigas laborais non me van permitir ver a final. Eu que o tiña todo preparado para pasar o serán encerrado nalgún bar berlinés en que houbese retransmisión para compartir emoción cos colegas. Pois nada.

Así que hoxe teño que aproveitar para ver a mediafinal. Aquí, concretamente.

17.5.06

bases sociais

A Asociación de Escritores en Lingua Galega apoia a Alicerce García Negro

A Asociación de Escritores en Lingua Galega emitiu onte un comunicado no que mostra o seu apoio ao seu «asociada» Alicerce García Negro (...)

achégate ao galego

Desde hoxe é posible ler en galego a edición dixital de La Voz de Galicia
(...)
tanto a versión castelá como a galega estarán dispoñibles ao mesmo tempo, de forma que o usuario pasará dunha a lingua á outra nun tempo imperceptible, grazas a un servizo de tradución automática.

A presidencia da UE pide ao Parlamento Europeo que reconsidere o seu veto ao galego
(...)
A Mesa [do Parlamento Europeo] rexeitou a demanda por seis votos a favor e sete en contra, entre eles, os do vicepresidente español Afasto Vidal-Quadras, do Partido Popular.

La Nueva Galicia

Madonna é Deus na Nova Galícia. Sua primeira medida? Destruir os heterossexuais! 41 anos depois, um casal gay vive o inferno de ter um filho hetero num mundo gay e heterofóbico...
Madonna is God in La Nueva Galicia. Her first order? Destroy heterosexuals! 41 years later, a gay couple will live the hell of having a straight son in a gay and heterophobic world...


La Nueva Galicia, Fabián Castro, 2001, México, 10 min.
[vía eueoseeuu]


17 de maio
Día -entre
outras cousas- Internacional contra a Homofobia

mariñáns vs. montañeses

DISCURSO DE MANUEL LUGRÍS FREIRE NO MITIN DE SOLIDARIDAD GALLEGA
(Betanzos, 6 de outubro de 1907)


Mariñáns
e montañeses, (...)



Como, como non vou sentir simpatía por un fulano que, á parte de ser veciño, comparte comigo cosmovisión?

16.5.06

post

Pois nada, grande éxito de público e crítica. Que pensaban, logo?

13.5.06

nervos pre

No choio levamos meses preparando o de hoxe. Unha especie de mega-día de portas abertas en que a min vaime tocar actuar diante dun público incerto. O ambiente que se vive agora aquí dentro é de certo frenesí disimulado, cables polo chan, ordenadores fumegantes, luces estroboscópicas nas xanelas e e probas de son abouxadoras.

En media hora ábrense as portas ao público, para xa non pechar até a 01:00. E a min, por moito que vaia ao baño, non me dan pasado as ganas de mexar.

9.5.06

Manifesto: pola independencia e o eurovisismo!


O pasado 31 de marzo, o doutor Derek Gatherer, xenetista molecular da Universidade de Glasgow, publicou un estudo en que aplica técnicas de simulación molecular ás votacións destes cincuenta anos de Eurovisión. E aventurou que o gañador deste ano vai ser Bosnia-Hercegovina.

Como o explica? Todos sabemos que en Eurovisión os países votan maioritariamente polo veciño, pero o doutor Gatherer puido detectar que ao longo da historia do festival foron variando os diferentes bloques xeográficos de apoio mutuo. Porén, esta tendencia vaise acentuando e estabilizando desde o ano 2001, e especialmente desde que os votos saen directamente do público, de xeito que no continente europeo vanse perfilando diferentes grupos de países que se apoian sistematicamente.


Na actualidade, pois, e tal como ilustra este gráfico, o doutor Gatherer fala de cinco bloques eurovisivos: o Imperio Viquingo (Escandinavia e países bálticos), o Benelux Parcial (Países Baixos e Bélxica), o Pacto de Varsovia (Rusia, Ucrania e Polonia), o Eixo Pirenaico (España e Andorra) e, finalmente, o Bloque Balcánico (Croacia, Macedonia, Serbia e Montenegro, Grecia, Chipre, Bosnia-Hercegovina, Turquía, Eslovenia, Albania e Romanía).

Evidentemente, o feito de que a maioría de países dun bloque supere a semifinal e pase á votación final aumenta as posibilidades de que gañe un país dese bloque. E, o que resulta máis evidente aínda, cantos máis países hai nun bloque, máis posibilidades hai de que gañe un país desa zona.

E agora díganme: que posibilidades de gañar ten calquera cantante ibérico con este raquítico número de países que temos na península? Aínda que Portugal e Andorra superasen a semifinal deste ano (ehem, ehem...), seriamos tres. Tres fronte á millenta de novos estados balcánicos.

A solución está clara, meus caros: debemos promover a independencia de Galiza -e de todas as nacións ibéricas- para facermos aumentar as nosas posibilidades de éxito na loita anual pola gloria máis queer. Até aos españois lles interesa.

Eurovisiv@s galeg@s e de todas as nacións ibéricas, sumádevos ao meu berro:

Independencia e eurovisismo! Até a vitoria sempre!

Berlín, 9 de maio de 2006.

localismo


Xa van dous. Es ti o seguinte?

8.5.06

lagos


Ben, dado que non fixen fotos do pé nin nas praias de Croacia nin nas das Canarias, deixo esta feita onte en Wannsee como testemuña do meu primeiro día de praia da tempada 2006 en Berlín.


P.S.: interesante contraste co mes de xaneiro, non?

fódase...

Dannos as cinco e media da madrugada en Berghain e, fartos dunha sesión poco memorábel no Panorama Bar, decidimos liscar. Á saída céganos o sol e abóuxanos a procesión perpetua de taxis que non deixan de chegar para deixar alí a xente que entra desa hora no local: unhas góticas desnortadas, un par de DJs que arrastran sobre os croios da entrada os seus trolleys cheos de discos e etiquetas de aeroporto, moitos gai-skin con estética pseudo-oi!...

Superados estes obstáculos, mentres atravesamos a zona industrial que nos separa da rúa e do mundo civilizado, unha figura familiar avanza na nosa dirección. Aos poucos segundos recoñézoo: o cabeliño, os pantalóns baixos, a camiseta curta, a anorexia incipiente.., é el. Pasa coma un zombie ao noso lado e continúa cara á entrada do local.

Non podo evitar un arreguizo no lombo ao imaxinalo, na súa aparente fraxilidade, rodeado de cabezas rapadas e pectorais anabolizados, internándose nun dos labirintos.

personaxes

Encóntrome con Mjoão diante do meu edificio favorito porque gardamos algunha esperanza de poder visitar no penúltimo día a exposición máis famosa e morriñosa dos últimos tempos en Berlín. Como xa supuñamos, o tamaño das filas de xente que espera para entrar é inasumíbel, así que todo queda nunha tentativa testemuñal. Nós queriamos ir.

Optamos por ficar polo Kulturforum, dada a necesidade inmediata que ten ela de falar, e sentamos ás portas da Gemäldegalerie. Mentres nos dedicamos a denegrir verbalmente unha serie de personaxes que rodean a súa vida, ao noso redor ducias de adolescentes sen camiseta e 15 cm de boxer de cadriños sobresaíndo dos jeans aproveitan os desniveis, as escaleiras e os muretes da zona para practicar co skate.

E é así que o ruído das rodas contra o pavimento, o movemento continuo dun enxame de rapaces á nosa volta, a arquitectura excepcional que nos rodea e o perfil de Mjoão recortándose contra o cálido solpor de Tiergarten converten a situación nunha escena con certo ar rebuscado, irreal, cinematográfico.

Tal como tan a miúdo me acontece ultimamente.

biorritmos

Ninguén que non pase un ano en Berlín pode imaxinar a mudanza radical que vive a cidade ao chegar o bo tempo. Despois de varios días de almorzos no balcón, parece que o natural das cousas sexa este: camisetas curtas, amorodos crecendo nas miñas xardineiras, xente enchendo as terrazas para cear, castiñeiros de indias en flor e rúas sombrizas baixo a vexetación.

Ás persoas tamén lles muda o carácter. É a axitación do verán.

combustión

O primeiro de maio, como se prevía, non foi tan violento coma antigamente. Todo nesta cidade vai, aos poucos, camiño de se ir parecendo máis aos tópicos centroeuropeos, tal como queren os gobernantes que non ven na súa capital a metrópole alemá que desexarían.

Aínda así, as rúas de Kreuzberg volveron ter o ambiente especial que lles dá a mestura de centos de antidisturbios chegados de todo o país con milleiros e milleiros de persoas que se xuntan na zona, ora para festexar -bailando diante dos locais que ofrecen música na rúa e comendo todo o que os turcos da zona se ocupan de preparar-, ora para tentar volcar un par de coches ou queimar algunha barricada.

E iso mesmo foi o que atopamos na Oranienstraße, aí polas nove da noite. Un mundo de xente bailaba na rúa coa música dos Chemical Brothers que puña o DJ do SO36 mentres uns cen metros á esquerda brillaba o resplandor do lume e os antidisturbios impedían o paso para que ninguén se queimase coa xigantesca larada de pneumáticos -supoño- que alguén conseguira prender sobre o asfalto.


E a outros cen metros, no comezo da Mariannenplatz, os curdos queimaban todo canto comeran bailando até a éxtase o halay.


P.S.: Gravar vídeos nocturnos co meu móbil é unha perda de tempo.