29.3.05

a miña vida como un sistema parasimpático desatado

Ultimamente -quero dicir as últimas semanas- teño días. Cando estou millor apetéceme coller unha farta de Lacasitos. Cando estou pior, do único que teño gana é de caer na pota do cianuro.

Fervendo, se é posíbel.

4 comentários:

toulouse is not pink disse...

pero, pero, pero.... plattdorf? que pasa?

mmmmhh case que quedo cos lacasitos, eh. vai esquencendo a pota do cianuro.

en todo caso xa me diras que raios ias pescar co teu colega a betanzos, como contabas no post anterior. porque eu ali so coñezo malas linguas e chismosas de porteria que morren co susto con calquera cousa que se afaste do casamento ultracatolico.

ou tal vez ti es mas espabiladiño ca min... seica son medio parva, ou

un bico

Cesare disse...

A modo, ho

Plattdorf disse...

Queridos todos: isto é un blog.

Prezada Toulouse: Betanzos é moito máis ca iso, muller. E non só Betanzos: se eu lle contase o que se coce por Coirós...
:-D

toulouse is not pink disse...

coiros?

dios mio, as miñas vacacions de infancia e adolescencia transcurriron acaso nun pobo de pecado e luxuria?

e eu sen saber nada...

xa me diras se hai unha "espenuca connection" ou se hai que adentrarse mais ben nos bosques de chelo. cando volva a casa de vacacions quero tamen aproveitar eu!