Despois de recibir datos até a extenuación, de despedirnos de Benjamim, de ser raptados por unha mafia croata, de pasar moito sono e algo de fame, onte voltamos a Berlín.
-debería mercar un mapa dos Balcáns...
Acabamos a noite en Rio. O local responde a todos os tópicos. Entras por un patio escuro e no medio encontras un alboio que serve como entrada do local. A fila para entrar é grande e a xente aterece co frío. Un barbichas supercool fai a selección de entrada na porta do alboio.
O antigo Ackerkeller era un local mítico. Como o seu nome indica, era un soto da Ackerstraße ao que se accedía por un patio escuro e enlamado. Dentro, moitas camisetas frouxas, jeans de tiro baixo, zapatillas rotas e cabeliños á fódase, mesturados con algún look punkarra e os sempiternos rapados. Era xenial.
Hai un par de meses Davichini escribiume unha mensaxe. Quería facerlle un pouco tunning ao seu carro e decidiu pedirme axuda: hai unha tenda alemá online de pezas para coches que tiña exactamente os faros que quería, pero os traductores de internet non axudaban moito a entender os pormenores, así que acabei por pedirlla eu. A caixa chegou á casa pouco despois de que eu fose para Galiza, así que lla deixaron a unha veciña que ma gardou amabelmente todo este mes. Finalmente recuperada, mañá vai para Perillo, ese lugar.A verdade é que foi chungo deixar isto en Galiza...
para atopar isto en Berlín.
Pero non teño queixa. En realidade, o primeiro que encontrei ao chegar á casa desde o aeroporto foi isto.
A porta deu só con auga e limpador normal, por certo. Ou sexa, todo marabilloso.
Efectivamente, Miss White, estannos comparando. Pero o resultado é tan pobre que non o imos comentar.
Só unha cousa. O que si é completamente recomendábel é tomar un xelado un serán de xullo no Kauf Dich glücklich!, na Oderbergerstraße (Sres. de La Voz, que menos que dar un enderezo, ou?).
Malia a súa tendencia a seren acubillo para as maledicencias máis vacuas, os foros de Vieiros teñen momentazos.
Por certo, eu tamén digo que coma en Irlanda.
Últimos días en Galiza e lista de encontros con determinados personaxes:
Luís Tosar comendo un bocata no Latino, Santiago, un par de días despois de velo en Noche H.
Boris Izaguirre e consorte paseando ao luar melifluo das Casas Reais, Santiago, días despois de saber que casara.
Luis Piedrahita no avión que nos leva de Alvedro a Barajas, horas despois dese sketch infernal con súa nai dicindo "Ola, son a nai de Lois Pedrafita: que mal fala o galego o meu fillo, vouno ter que mandar a pasar o verán á aldea".
Non só é primavera no Corte Inglés. Os galegos son unha xente caracterizada por maldicir seguido o seu clima -non lles quito a razón-, pero iso non lles permite decatarse de que por moito que chova, 15ºC son 15ºC e iso é primavera plena, aquí e en Pequín.
E non saben o duro que é saborear unha primavera tan temperá como a galega, que chega antes de que o marque a astronomía con mimosas, pexegueiros e camelias en flor, e volver á dura realidade da neve e as temperaturas xélidas que me deparou onte o retorno á cidade.
Sigo á espera do desxeo. Algún día ha chegar.
Desde o domingo á noite, unha estraña alternancia domina a miña vida. Para comezar, roubáronme a carteira. Tíñaa cando entrei no S-Bahn en Alex. Saín no Zoo e cando me vin diante da billeteira do Zoo Palast, para mercar as entradas do meu derradeiro filme da Berlinale 2006, encontreime sen ela. Balance: uns 15€, un DNI do Reino de España e mais dúas tarxetas de débito.
Sei que estou en Berlín cando:(...) a ausência de tormentos passionais deixava, de facto, o campo livre ao tédio, à sensação de vazio e à espera angustiada da velhice e a morte.
Seguindo coas coincidencias, esa tarde collín a Siegessäule de febreiro. E enteireime da historia de Junior. Este rapaz de 15 anos naceu no Camerún e veuse para Alemaña cando tiña 9 anos porque súa nai casou cun turista alemán. Agora a nai e o padrasto foron para o cárcere acusados de tráfico de drogas e as autoridades alemás decidiron que Junior e mais a súa irmá teñen que volver para o Camerún. Iso si, a noticia chegoulles xusto cando Junior estaba comezando a ir ás reunións do grupo de apoio para a saída do armario en Mann-O-Meter.
E coma sempre nas vésperas da Berlinale, xa chegou Going Underground, un festival de curtametraxes. O que ten de particular é que as proxeccións non son en cines, teatros nin nada polo estilo. As curtas vense no metro, nas teles dos vagóns, que normalmente cuspen noticias como que Angelina Jolie e Brad Pitt están de visita sorpresa na cidade e foron de compras ás galerías Lafayette.
Estamos nas vésperas da Berlinale. Parece que a estrela deste ano quere ser a adaptación cinematográfica d'As partículas elementais, de Houellebecq. Nunha das moitas coincidencias que circundan a miña vida a cotío, estes días ando lendo o libro na tradución portuguesa que me regalou m)alicia meses despois de que me roubasen o exemplar que acababa de mercar, eu mesmo, na FNAC do Porto.Kaplan fíxome un encarguiño e, aínda que me custou un chisco, xa teño o choio feito. Vexamos, cinco manías?
1.- Non teño especial problema coas arañas, pero dáme moitísima grima que unha arañeira me toque a pel da cara ou do pescozo.
2.- Non me gusta a combinación de froita e chocolate. Calquera das dúas cousas por separado parécenme deliciosas, pero a súa combinación non.
3.- Desacóugame o luar que entra pola xanela dun cuarto ás escuras. Prefiro prender a luz ou correr as cortinas. En campo aberto, pola contra, tanto me ten.
4.- Cando me vou duchar sempre me descalzo de cóstas á bañeira e despois xiro sobre min mesmo, pisando as zapatillas, para entrar.
5.- Teño bastantes problemas con que me mordan os vacíos. O resto, con liberdade.
E aínda unha sexta:
Non aturo a Joaquín Sabina. Podo recoñecer na súa música toda a calidade que queiran, pero iso non impide que me resulte insoportábel. E nisto vou a peor; moito máis desde que teño que aguantar en Berlín a centos de españois que tratan de convencer a todo quisque de que Sabina é o centro do universo.
E pásolles o encargo a varios imposíbeis: Avioneta Malabarista, De Vigo a Ordes, Desde os Antípodas, Pelos e Cousas e Complexos Vitamínicos.
Que as había partidarias de seguir a tradición familiar e chamala Carme, esta vez Carmuchiña, ou Carmela para evitar as confusións
(...)
nin moito menos asomarse á casiña das de Pereiro, como as chamaban os veciños todos.
(...)
Do que atopou Einés cando visitou a arca do faiado
Libreta de labores de dona Carme de Pereiro
Onte, como non había vento e tivemos un día de sol ben bonito, fun dar unha volta para gozar dos -12ºC do mediodía. A sabedoría popular berlinesa di que a superficie dos lagos é resistente abondo para andar por ela despois de dúas noites de -10ºC. De todos os xeitos, un sabe con toda certeza se xa se pode camiñar por eles cando ve que hai outra xente facéndoo. Así que onte, despois de ver varios patinadores, decidín baixar.
Esta marabilla de carambelo caeu da cornixa ao meu balcón antonte.
Para os fetichistas: 28 cm.
Moi cool o dos self-made stickers que hai pola rúa. Debuxas algo nun papel autocolante, recortas -ou non- e valo poñendo por aí. En Galiza non se ven moitísimos, ou polo menos non son tan visíbeis coma aqueles stencils de gatos que deixaba Pánchez polas bombonas de Santiago, pero xa teño localizado algún en sitios ben curiosos e ten habido iniciativas que se achegan á idea.
Este domingo, 15 de xaneiro, foi o 87º aniversario da morte de Rosa Luxemburgo. Cando sacaran o seu corpo do Landwehrkanal, catro meses despois de que a tiraran alí os seus asasinos, foi enterrada no cemiterio berlinés de Friedrichsfelde, onde xa estaba Karl Liebknecht.So they say you're trouble, boy
Just because you like to destroy
All the things that bring the idiots joy
Well, what's wrong with a little destruction?
Non me acabo de explicar como é posíbel que nun país coma este, que por mor da súa conciencia ecolóxica mantén o alumeado público na súa expresión mínima (por non dicir ridícula) e obriga os cidadáns a unha estritísima separación do lixo, todos os anos no mes de xaneiro se acabe producindo este espectáculo.
Ducias, centos, miles de árbores de Nadal cortadas, usadas e deitadas na rúa durante días e días á espera de que pasen os servizos de recollida.
Aquí os indíxenas alegan que estas árbores xa son criadas para isto, así que non se está afectando o equilibrio do ecosistema.
Do que non parecen entender é da dor de corazón.
Lástima de abetos, que diría o outro.
A xelidez é total. Entre o día de Nadal e o de Ano Novo caeron en Berlín unhas nevaradas tremendas que eu non vivín por estar en coordenadas moito máis sudoccidentais. Desde entón non caeu ningunha folerpa máis, pero con temperaturas coma as que estamos tendo, de -10ºC de mínima e -3ºC de máxima, a neve non se derrete.
Iso si, hai unha grande diferenza entre o centro da cidade e o bairro residencial en que me toca traballar. Mentres no centro as cuadrillas de limpeza xa foron reducindo a neve a pequenas moreas grisallas, 
nos arredores a paisaxe mantense nevada e as zonas de paso teñen unha perigosa capa de varios centímetros de xeo, produto da neve tripada por milleiros de pés. Así que camiñamos e fumegamos, coma locomotoras de vapor, sobre unha superficie irregular de cristal pulido. De cando en vez alguén esvara, consegue manter o equilibrio e todos os presentes intercambian olladas de solidariedade circunstancial.
A aventura diaria de ir ao traballo.
Namorou desa forma salvaxe e arrebatada que senten os que teñen feito moito e sentido pouco.
Pero que néboa? Os do fondo sur non puideron ver o primeiro gol porque había un momento que botaran un fato de bengalas xuntas e o fume fíxoos desaparecer por completo. Até ameazou con cubrir tamén a meta uruguaia.
A chamada soou no meu móbil nun momento en que estaba só na saída dunha estación de metro da zona 2 de Londres. Estaba tendo conta da miña equipaxe e mais da de The Sobrado, que ía nun recado antes de coller o tren de volta a Liverpool.
As bágoas xa acompañaran as últimas palabras do telefonema, pero deixar o móbil trouxo o choro aberto, os saloucos, as mans agachando a cara. Polas cóstas sentín unha voz:
-Please, don't cry. Oh, please, don't cry.
Cunha mestura de sorpresa e desconfianza, reparei na rapariga de ollos acuosos -compasivos no sentido máis recto da palabra- que me estendía unha man.
-Don't cry. Everything will be all right, you'll see.
Case non puiden articular un thanks. Despediuse.
-Have a nice day.
-Thank you very much, puiden reaccionar finalmente, colléndolle a súa man entre as miñas.
En poucos minutos chegou The Sobrado para me salvar nun abrazo inmenso. E funme de Londres cos ollos dela e os brazos del.
Chámame Prisciliana desde 
